Pameijer & Empowerment

De Empowerment Enquete

2010-04-15T04:48:00.000-07:00

18 Maart was er op de Crooswijksesingel de dag van Empowerment. Heel de dag en in heel het gebouw was er van alles te doen en te leren in het kader van die term. Beneden in de hal stonden wij met een stand als afgevaardigde van de New York reis. Naast de informatie die we gaven over deze reis, deelde we een enquete uit met een aantal vragen waarop veel reacties kwamen. Hieronder de resultaten.

1. Er mag een termijn worden gesteld aan de duur van verblijf binnen een beschermde woonvorm ter bevordering van de zelfstandigheid.

43% eens

49% oneens

8% weet niet

2. Ervaringsdeskundigheid moet een betaalde baan zijn.
          85% eens
          6% oneens
          9% weet niet
3. Ervaringsdeskundigheid is als functie een toevoeging, geen vervanging.
          95% eens
          3% oneens
          2% weet niet
4. Als hulpverlener mag je je eigen ervaringen/verhaal vrijblijvend delen met de cliënt.
          78% eens
          17% oneens
          5% weet niet
5. Binnen Pameijer ervaar ik als cliënt/begeleider onderlinge gelijkwaardigheid.
          47% eens
          32% oneens
          21% weet niet

Tenslotte gaven bezoekers in één krachtige uitdrukking aan wat zij Pameijer mee willen geven

Gelijkwaardigheid tot in het oneindige!
Advies; ga zo door!
Daar gaan we voor!
Go with the flow!
Empowerment als onderdeel van alle zorg!
Vroeger of later ben je bewust van je eigen kracht/talenten, benut die dan ook!
Gewoon doen!
Super, doorgaan!
Geniet van het leven!
Wees jezelf!
Geloof in jullie kracht en inspiratie, het was weer geweldig!
Gebruik maken van ervaringsdeskundigen!
Doen!
Hou van het denken dat het zou kunnen!
Ga persoonlijk langs de BW’s!
Een motto waar wat mee gedaan moet worden!
Blijf in beweging, blijf groeien!
Gras groeit niet door eraan te trekken!
Houd de kopjes altijd halfvol, in plaats van half leeg!
Respect voor openheid ervaren!
Cliënt op de eerste plaats!
Go your gang and don’t be bang!
Belangrijk, omdat ik van mening ben dat cliënten er wel bij kunnen horen!
Voel je kracht, ken je beperking!

Dag van de empowerment

2010-03-21T13:49:00.000-07:00

Empowerment op 18 maart 2010. Vandaag is de dag van empowerment, herstel en ervaringsdeskundigheid. De activiteiten vinden plaats hier in het Brouwershuys, ik geniet ik enorm van de bedrijvigheid in het pand. Ik voel me af en toe wel een beetje een vis in een vissenkom. Ik zit hier immers in mijn kantoortje achter het glas. Volgens mij lopen er veel enthousiaste mensen rond hier. Dan bedoel ik de mensen die iets vertellen, rondleiden of op wat voor manier dan ook mee invulling aan deze dag geven. Maar ook vooral de mensen die hier komen om te ontmoeten en geïnspireerd te raken.

Doet mij weer heel bewust stilstaan bij onze trip naar New York; ook een reis van ontmoeting en inspiratie.
Mijn persoonlijke motivatie hierbij was kennismaking met het zorgstelsel daar en om te leren van mijn reisgenoten.Vooral dat laatste is gelukkig goed aan bod gekomen. De gesprekken met elkaar, cliënten en werkers in alle functies waren erg waardevol. Het mooiste wat ik zag gebeuren dat we al heel snel als reisgezelschap een toon van gelijkwaardigheid te pakken hadden. Dit maakte dat we vrijuit konden spreken, discussiëren maar vooral ook gewoon luisteren naar elkaar. Het was heel goed voor mij om juist medewerkers van de voorzieningen en cliënten te spreken. Daar heb ik in mijn dagelijks werk juist het minste contact mee. Ik heb ook veel goeds gezien. Was vooral erg onder de indruk van de scholings/deskundigheidsprogramma’s door ervaringsdeskundigen.

En nu verder…. met elkaar kijken hoe we al die indrukken kunnen vertalen voor Pameijer. Maar ook juist aan slag met de eigen afdeling en te zien wat ik daar kan doen met de opgedane ervaringen. In ieder geval ook even een bedankje aan mijn reisgenoten, van hun heb ik het meest geleerd!!

Lisette

Making an Impact, Locally and Globally

2010-03-09T03:01:00.000-08:00

Ons laatste bezoek aan Howie the Harp heeft nogal wat los gemaakt, zie het onderstaande artikel dat zij naar aanleiding van onze ontmoeting hebben geplaatst (klik op de foto voor volledige weergave).

Howie the harp peer advocacy center

2010-02-19T08:59:00.000-08:00

Het laatste werk bezoek was 1 van de meest indrukwekkende, we gingen in de middag terug naar harlem met de underground (metro). We Gingen naar het trainingsprogramma voor ervaringsdeskundige midden in Harlem. De sfeer op straat in de achterbuurten vond ik niet echt bedreigend hoewel het avonds misschien anders is.

Aangekomen bij het trainings- centrum voor peer advocacy werden we weer op de hartelijke New Yorkse manier ontvangen. We kregen een uitleg hoe het trainings- centrum “Howie the harp” was ontstaan, howie the harp is een dakloze geweest met een droom om ervaringsdeskundigen op te leiden en die te laten werken in de GGZ Maatschappelijke opvang en voor justitie. Toen zijn plan subsidie kreeg is Howie jammer genoeg overleden, en hebben andere zijn plan voortgezet en uitgevoerd. De directeur van het centrum, zelf ook begonnen als cursist vertelde met een hoop passie en trots en kracht hoe het trainings programma in elkaar stak. En dat de opleiding een vrij zware was bleek ook wel uit zijn verhaal. Ook liet hij een paar huidige cursisten aan het woord om hun ervaringen met de opleiding met ons te delen. Er was iemand die de opleiding voor de tweede keer mocht doen, zo was er iemand die na tien jaar detentie de opleiding deed en hoopte dat door zijn verhaal en werk minder mensen de gevangenis weer in komen en kiezen voor een ander leven op te bouwen, ook omdat als je het leven in een gevangenis bent gewent het heel moeilijk is om weer te functioneren buiten de vier muren en dat ook een soort herstel periode is. De passie en positieve energie en trots maakte het een mooie ervaring. Loeiende sirenes uit de stad klonken heel de tijd door hun verhalen heen. Sommige waren heel moe zo kon Annelies en Ger bijna hun ogen niet meer openhouden door de vermoeidheid. Het Klikte gelijk met de trainees en we hebben elkaar gehukt bij het afscheid en e-mails uitgewisseld. Ik zou graag zo een “Howie the harp center” in Nederland willen zien. Zeker de energie en passie waar deze mensen mee werken kunnen we goed gebruiken in ons kleine landje. Mijn droom is dan ook om de opleiding te volgen en dan in Nederland ter gaan geven. De positieve insteek en energie heb ik nu al terug mee genomen naar Nederland , ik hoop dat deze aanhoud en andere aansteekt om ook het herstel in Nederland een boost te geven.

Toen we weer naar het hotel gingen vroeg Jan of ik even mee ging ,en zijn we naar een sportzaak geweest daar heb ik een paar nieuwe schoenen en truien gekocht. We moesten ons terug haasten om op tijd weer in het hotel te zijn. In het hotel hebben we de werkbezoeken officieel afgesloten en zijn we daarna in een hip restaurant gaan eten en hebben we ook nog gedanst. Daarna hebben we nog een afzakkertje genomen in de BB King bar. Ook dat het zo bijzondere groep was die gelijkwaardig met mekaar omging en de discussies met de groep maakte dat deze reis zo een bijzondere indruk heeft achtergelaten, Nogmaals het is een onvergetelijke reis geweest, waar ik zeer veel inspiratie mee heb opgedaan en ik weer nieuwe dromen heb om te gaan realiseren zo zou ik graag veel meer peer in Nederland zien. De droom Waar mensen sneller en beter herstelen en waar ervaringsdeskundige een grotere rol spelen in dat herstel proces .

groetjes Ricardo

Weer thuis en hoe verder?

2010-02-18T23:41:00.000-08:00

Ja. Weer terug in Nederland. Wat een ervaring was dat om in NYC te zijn.
Heel bijzonder om daar rond te lopen. Te voelen wat het met je doet om bij Ground Zero te staan, wandelen op en over de Brooklynbridge en om je heen te kijken enz. Dat was op zich al indrukwekkend om te zien buiten de werkweek om. Want naast de bezichtigingen binnen de stad was het afleggen van werkbezoeken het grote doel. En terecht!

Wat was het bijzonder om te zien hoe de ervaringsdeskundigen zich een nieuw en waardevol leven hebben aangemeten. Hoe zij in zichzelf geloven als mens zijnde. Het psychiatrische ziektebeeld is bijzaak en geen hoofdzaak. Leven als een volwaardig mens die net als ieder ander recht heeft op een volwaardig bestaan. Logisch toch? Wat was dat mooi om te zien hoe zij voor elkaar klaar staan en elkaar helpen om verder te komen. In die zin hebben wij, de Nederlanders en als St. Pameijer nog heel veel te leren.

Gelijkwaardigheid tussen werkers en cliënten is daarvan één ding. Wat durf je als werker te delen van jezelf met cliënten? Er is altijd verteld dat het privé-leven van de werker een cliënt niets aan gaat. Wat als je wel verteld wat je zoal in het leven hebt meegemaakt? Zijn we bang ons kwetsbaar op te stellen? Voelen wij ons beter als we doen of wij ons leven goed op orde hebben en wij nooit fouten maken? Willen en durven wij het belang in te zien wat voor waarde dit heeft voor een cliënt die diep in zijn hart richting aan zijn leven wilt geven maar hier vanaf ziet omdat hij "anders" is als de "gezonde" mens? Leren wij onze cliënten door onze houding dat het al heel goed is om te accepteren dat zij "anders" zijn? Horen wij ze juist niet te leren inzien dat zij een gezond leven kunnen hebben rekening houdend met hun psychiatrisch aandoening? Iemand is geen psychiatrische ziekte maar heeft een psychiatrische ziekte.

Laten wij samen met onze cliënten kijken naar wat zij werkelijk willen met hun leven. Is dat op de stoel blijven zitten binnen een BW of hebben ze nog wensen, ambities of wat dan ook. Samen kijken naar wat er wel kan. En dat is veel meer als men denkt. Het bewijs heb ik gezien in New York. Hoe geven we dit handen en voeten? Hoe veranderen we hierin het denken op de werkvloer? Hoe brengen wij dat tot uiting? Hoe veranderen we hierin het "Nederlands denken?" Hoe kunnen we dit vorm geven binnen ons Nederlands cultuur? Wat hebben wij als Stichting maar ook wij als Nederlandse burgers de mensen met een psychiatrische aandoening te bieden? Hoe veranderd het denken van de cliënten zelf? Want ook daar moet het één en ander veranderen. Mogen wij wat verwachten van de cliënten zelf? Wat hebben zij er voor over om een waardevol leven te creëren? Tenslotte moet ieder mens er moeite voor doen om zijn leven inhoud te geven.

Naast dat ik bevestigd heb gezien wat wel (en niet) kan in New York, roept het ook heel veel vragen op. Ja, ik geloof in positieve veranderingen door empowerment. Maar ik besef ook dat het plan van aanpak goed overwogen en doordacht moet zijn. We moeten niet zomaar iets doen. Of ergens maar beginnen. Het moet iets te bieden hebben op langer termijn. Dat is waar we keihard over na moeten denken en met elkaar moeten uitwerken. Knopen doorhakken. En vooral: Durven. Maar wel goed doordacht.

Carla

Home and missing NYC already...

2010-02-16T14:47:00.000-08:00

Tja dan ben je na ruim een week NYC thuis, heerlijk aan een boterham kaas, nouja heerlijk....Eerlijk gezegd, geef mij maar een heerlijke run door Central Park en een snelle Starbucks in the morning met een lekkere koffie en een heerlijke bagel creamchees. Hahaha.

Het is wennen, het tempo in Nederland, de regeltjes in Nederland, het enige wat een beetje overeenkomst is het koude weer, maar dat is nou net iets wat ik niet mis ;). En natuurlijk is het fijn om weer bij je kids, familie en vrienden te zijn maar de impact van een week op pad met een groep als die van ons in New York City gaat niet zo maar uit je systeem. Ik schreef al eerder over de goede chemie, nou die bleef tot het uitzwaaien bij het Brouwershuis. Wat een groep, allemaal even bijzonder en uniek, gelijk gestemd en allemaal vol enthousiasme op gestaan voor ontwikkeling van empowerment.

Ik heb ook deze reis weer de nodige inspiratie opgedaan, nieuwe invalshoeken, en ook veel herkenning gezien. Wat ook prettig is, dat bevestigd voor mij dat wij ook bij Pameijer er toe doen. Bijzonder vond ik de hartelijkheid waarmee we ontvangen werden bij alle projecten die we bezochten. Een warm welkom, met lekkers en openhartigheid. Daar kunnen we in Nederland nog wel wat van leren, men nam echt de tijd voor ons. Ook is mijn netwerk uitgebreid, nieuwe contacten die zeker het nodige informatie en inspiratie gaan opleveren. En wat ook super is, ook de contacten in NYC willen graag meer van ons weten zodat wij ook hen kunnen inspireren. Wie weet wat er allemaal nog gaat gebeuren.

Deze reis is mijn inziens meer dan de moeite waard geweest. Het effect wat de stad heeft op een ieder, de indruk die je krijgt bij de verschillende projecten, het proces wat bij jezelf in gang gezet word door deze reis, de chemie in de groep...nee daar kan geen cursus tegenop. Dit was wederom een onderdompeling in de kracht vanuit jezelf.....empowerment.

Ik ben nu nog een paar dagen vrij en ga de komende dagen alle indrukken maar wat van me afschrijven denk ik, ook zal ik zeker alvast het e.e.a. gaan organiseren om met de groep te gaan werken aan het maken van plannen voor Pameijer. Het zal niet meevallen om alle informatie, kennis, inspiratie "even" te verwerken. Maar dat is niet zo erg, ik ben er van overtuigd dat deze reis een behoorlijke spinoff gaat krijgen rondom alle medereizigers. Naast het plannen van de "zakelijke"kant van deze reis ga ik natuurlijk ook een datum prikken om met de hele groep even terug te gaan in NYC sfeer. We zullen wel een gezellig avondje, middagje foto's kijken (ik geloof dat er wel 600 ofzo gemaakt zijn!!) van maken. En natuurlijk, the Americanway met bagels, burgers, diet coke, Budweiser (nee dat klinkt niet echt americaans ;) ), muffins, salad en nog veel meer lekkers.

Het blog is nog niet klaar, er zullen nog vele verhalen volgen, of jullie het dan nog volgen? Ik hoop het, kijk vooral mee, lees mee en weet mij te vinden als je vragen of opmerkingen hebt. Ik hoor ze graag, op die manier kan ik ook de verbinding met jullie houden. Oja, Lenneke, mocht je je zorgen maken...dat is volkomen terecht hoor, we hadden al heel veel plannen en genoeg te doen maar ik heb nu nog meer ideeen opgedaan, hahaha. Gelukkig was ik niet alleen en weet ik zeker dat ons empowerment team door deze NYC reis een extra impuls heeft gehad en de rest van de groep dit ook gaat uitdragen. Maar, voor nu.......even genoeg :)

Miriam @ Rockefeller Center NYC

Vrijdag 12 febr de ochtend bij The Bridge Inc.

2010-02-16T14:07:00.000-08:00

Vrijdag 12 februari.

Dit is onze laatste werkdag, althans als het gaat om het brengen van werkbezoeken. Vanmorgen stond ons (Angeliue, Jan, Ger, Ruby, Wilma, Jos en ikzelf) een bezoek aan The Bridge Inc. The Bridge Inc is wat organisatie betreft te vergelijken met Pameijer, alleen kleiner en richten zij zich alleen op psychiatrie. Ook hier werden we enorm warm welkom ontvangen met bagels en lekkere koffie, een goed begin. Peter Beitchman nam ons aan de hand van een overzicht mee terug in de tijd. De oorsprong van The Bridge Inc ligt ver in het verleden. Hij beschreef hoe zij de filosofie van Philippe Pinel (http://nl.wikipedia.org/wiki/Philippe_Pinel) omarmde. Philippe was in 1800 de man die in staat was de behandeling en de visie op mensen met psychische problematiek te veranderen. Waar het eerst ging over bezetenen, gekken werden het mensen met een ziektebeeld. Dit heeft veel voeten in aarde gehad. De uitgangspunten van Philippe:
- Actief blijven in het leven
- Respect hebben en met respect behandelen
- Praat over wat er speelt / over problemen

Sluiten wat Peter betreft prima aan bij de visie van The Bridge Inc. Dit komt later in zijn verhaal ook zeker tot uiting. De oorsprong van The Bridge Inc. ligt in 1954, op dat moment werd er besloten dat de grote psychiatrische ziekenhuizen veel van hun patiënten lieten gaan. Dit had te maken met de nieuwe ontwikkeling, anti psychotica. Dit was voor een grote groep binnen de ziekenhuizen van toepassing en die kon hierna dan ook (zonder enig na traject) vertrekken. Het gevolg was dat er veel mensen op straat kwamen te staan, niet voldoende hadden aan alleen medicatie maar er was geen vorm van nazorg.

Uiteindelijk zijn een aantal ex-patiënten bij elkaar gekomen en hebben met elkaar een nieuwe basis gecreëerd. Dit werden de eerste zelfhulpgroepen opgestart, hier vond men lotgenotencontact en dit gaf steun, veiligheid, vriendschap en was prettig in het sociale leven. Vanuit de groep was rond 1969 toch meer behoeften om ook therapeuten te betrekken, dit gebeurde dan ook en van die tijd tot 1989 was het medisch model van toepassing. De rol van de professionals was meer de verzorgende rol, de rol van een soort ouder die hun kind aan de hand namen. In 1990 kwam hier een omslag in. Op een dag kwamen er circa 6 “cliënten”van The Bridge Inc bij Peter aan tafel. Ze kwamen hem vertellen dat ze een probleem hadden. Peter vroeg hen naar het probleem, ze lieten hem weten dat ze zich verveelde. Ze hadden weinig te doen, vonden hun leven saai. Peter was enig sinds verrast, er was immers een groot aanbod aan activiteiten waar zij aan konden deelnemen. Maar, vertelden deze “cliënten”, we hebben ook de oplossing. We willen werken, een baan. Peter en zijn collega’s moesten aan dit idee wennen, tot op heden waren zij vooral bezig met het zorgen voor hun “cliënten”, zorgen dat zij het naar hun zin hebben en dat ze gelukkig zijn.

Kijkende naar de theorie van Maslow kun je stellen dat de cliënten van The Bridge Ink. toe waren aan een volgend level in hun behoeften.

Hier kwam de kentering, The Bridge Inc. gaf de cliënten alle ruimte om te onderzoeken hoe zij dit werk zagen en kregen hierbij ondersteuning. Daar waar het eerst care was werd het nu vragen wat men nodig had om het zelf te kunnen ondernemen. Van de ouderrol naar de rol van leraar of facilitator. Van een ongelijkwaardige rolverdeling naar gelijkwaardigheid (equality partnership).

Hier vanuit werden er verschillende programma’s ontwikkeld, zo ook de trainingen om te gaan werken met eigen ervaring, het peerwork. Inmiddels werken er heel wat peers bij The Bridge Inc, voornamelijk in de projecten waar deze persoon altijd vanuit zijn eigen ervaring werkzaam is. Dit zijn bij voorbeeld de zelfhulpgroepen, of in dagbesteding bij de carrière club (aanrader voor Pameijer, alle documentatie krijgen we nog). Iets waar ze bij The Bridge Inc. mee worstelen is voor mij heel herkenbaar, wie is er nu werkzaam als ervaringsdeskundigen en wie werkt er met ervaring in een regulieren functie. Het maakt verschil of je een zelfhulpgroep begeleid of dat je werkzaam bent als woonbegeleider. Bij The Bridge Inc. heeft men besloten dat ze “reguliere” werkers hebben die werken vanuit hun ervaring en ervaringsdeskundigen, zij zijn alleen maar bezig om te werken vanuit hun ervaring.

Hierna kregen we nog een korte toelichting op het beleid van The Bridge Inc. op wonen. Zij werken hier met het “transactional model”. Hierbij is de woonondersteuning verdeeld over drie fases. Dit is bekent bij de cliënt die komt wonen. Elke fase heeft een bepaalde afgebakende tijd waarin men alle ondersteuning krijgt om dat gene te trainen, eigen te maken om door te stromen naar een volgend level. In het volgende level is minder begeleiding meer zelfstandigheid. Zo stroomt iedere cliënt door van een 24 uurs intensieve begeleiding naar een zelfstandig wonen project met minimale of geen begeleiding. Wat bij ons discussie opriep is dat men bij The Bridge Inc. het verplicht om door te stromen en om een vorm van dagbesteding/werk te hebben. Bij Pameijer is dit veel vrijblijvender. Of dit beter is, dat is de vraag die wij in ieder geval eens met de cliënten van Pameijer en de cliëntenraad willen bespreken. En natuurlijk is het zo dat indien iemand niet klaar is om door te stromen dat er dan uitzonderingen mogelijk zijn. Deze werkwijze is bij hun in het systeem van Amerika wel succesvol te noemen. Als je kijkt naar empowerment dan kun je door op die manier je ondersteuning te bieden ook herstelgericht werken, je richt je vooral op wat iemand kan, geeft ondersteuning bij wat iemand niet kan of wil leren en je ziet mensen groeien. Ik ben onder de indruk. Men hanteert bij The Bridge Inc drie uitgangspunten

- Empowerment

- Herstelgericht werken

- Individueel gericht werken

Inderdaad, een prachtbezoek, een goed verhaal, iets om eens over na te denken en om te onderzoeken wat Pameijer er mee zou kunnen.

Miriam

Meeting met Richard Weingarten

2010-02-16T06:06:00.000-08:00

Vanmorgen rond de klok van acht uur vertrokken voor een ontbijtje en daarna op naar Fountain House (FH), de plaats waar we Richard zouden ontmoeten. Met de route in de ene hand en de slofklompen (cadeautje voor Richard) in de andere hand, de zon in ons gezicht liepen we met een stevige pas in een min of 20 naar FH. We werden hartelijk ontvangen en gingen meteen in gesprek. Richard had voor ons allerlei stukken die vol informatie stonden over herstel en over de visie van de herstelgedachten vanuit de psychiatrische ziekenhuizen (medical model) en van individuele proffesoren die onderzoek hadden gedaan naar de effecten van het werken vanuit mogelijkheden en herstel.

Richard nam ons in het eerste deel van de ochtend mee in zijn persoonlijke verhaal. Hij vertelde hoe hij uiteindelijk zijn weg had gevonden om zijn depressie en psychoses "de baas" te worden. Over wat belangrijk is in herstelproces. Dit is hoop hebben, andere die je hoop geven, geloven in dat je talenten hebt, andere die je laten zien dat je er mag zijn dat je er toe doet en je nuttig voelen. Dit laatste kan door het hebben van een vorm van dagbesteding/werk. Het feit dat je nodig bent is erg belangrijk.

Vrijdag 12 febr. bezoek aan Pathways to Housing

2010-02-16T06:01:00.000-08:00

Pathways to Housing.

We namen de metro naar Harlem naar Pathways to Housing. Die van het principe uit gaan eerst een huis geven en dan werken aan kwaliteit van leven. Omdat er 2,5 miljoen tot 3,5 miljoen dakloze zijn in Amerika waarvan 23% chronisch dakloos zijn en 16% een psychiatrische diagnose hebben. We werden weer hartelijk ontvangen en we mochten een team vergadering bijwonen er waren trouwens ook net bezoekers bij van de staat wat erg goed uitkwam en het nagesprek nog meer waarde gaf. De werkwijze was zo dat ze opnoemde hoeveel contact momenten er waren geweest bij een cliënt en een korte reportage was als er bijzonderheden waren. Ook was er een bord met afkortingen en zeer overzichtelijk wanneer die contactmomenten waren.

Na de teamvergadering en het nagesprek. Mochten we mee met een ambulant werkende veldwerker naar een paar cliënten. We legde de bezoeken met een auto af. Onderweg kwam er te sprake hoeveel mensen er in de gevangenis zitten en dat er een tekort aan werk was en dat er een hoop armoe was. Ook kwamen de hoge huur prijzen in New York weer te sprake. De cliënt die we bezochte en alleen in een appartement woonde , een verlamde hand had. De man liet bereidwillig en trots zijn huis zien. De begeleider opende de post en vroeg of er nog problemen waren zo was er een knop van zijn gasfornuis kapot. Daarna mochten we hem allemaal vragen stellen,ik vroeg of hij veel vrienden had hij zei dat die niet zo veel vrienden had. Hij ging wel elke dag een stukje wandelen. Daarna zijn we nog 2 cliënten gaan bezoeken waarvan een blinde met een hond maar die waren niet thuis. Daarna was er een lunch en een gesprek met de directeur van Pathways.

Ik vond dit een zeer mooi project ook de visie van deze mensen stond me erg aan zo had je bevoordeeld geen opleiding nodig maar namen ze ook medewerkers aan met een hoop passie, waaronder ook weer peers. (ervaringsdeskundige). Ook hun ideeën over “Eerst een huis zonder voorwaarden” dan “luister naar cliënten” en “Laat cliënten terug keren in de maatschappij” stonde me zeer aan weer een bijzonder mooi project.

Ricardo

Back from New York City, met een jetlag en een verstopte neus van de airco...

2010-02-16T02:13:00.000-08:00

Zondagmorgen 11.30 14 februari 2010

...maar met een rugzak vol ervaringen,verhalen, mooie mensen ontmoet in onze groep en bevestiging dat wij als Pameijer op veel gebieden al op de goede weg zijn!

Net het weblog gelezen en alle indruken gaan zich nu nestelen bij mij.

De week NYC is super inspirerend geweest en de kunst is volgens mij nu om die inspiratie vast te houden en te vertalen naar de werkvloer.

Op een passende manier de ingredienten die wij deze week hebben gezien, gehoord en gevoeld toevoegen aan onze huidige manier van dienstverlening.

Ik was al geinspireerd maar heb nu nog meer tools tot mijn beschikking voor de uitdaging waarvoor we staan met de dagbesteding en voor Pameijer breed met empowerment!

Heerlijk om alle reacties te lezen op de weblog, iedereen bedankt daarvoor!!

Wij gaan het doen met zijn allen bij Pameijer maar zeker ook op de mooie Zuid Hollandse eilanden Yes we can!

Tot snel en in ieder geval tot op 18 maart: Empowerment dag!!!!!

Monique ( met hele mooie new yorkse purple rubbere laarzen)

Een dagje vrij om te gaan sighteseeing...

2010-02-12T05:04:00.000-08:00

Donderdag 11 feb zijn Ger, Angeliqe en Ricardo een dagje vrij geweest en zijn we New York ingetrokken. Eerst zijn we naar ground zero geweest we zijn met de metro gegaan tot wall street En van daar gaan lopen de plaats van 11 september is nu een enorme bouwsite. Daarna zijn we naar de ferie gegaan om naar ellis eiland te gaan, maar vanwege de storm vaarde die niet. We zijn toen met de boot die wel vaarde naar staten island heen en weer gegaan aangezien deze wel vaarde en vrij dicht langs het Vrijheidsbeeld kwam wat me opviel is dat we een escort kregen van een klein kustwachtvaartuig met een machinegeweer. We hebben er mooie plaatjes gemaakt. Daarna zijn we wezen shoppen in chinatown. Weer een mooie dag in New York. (Ricardo)

Inspiratie.....Empowerment GZ !

2010-02-12T04:14:00.000-08:00

Werkbezoek aan: AAMR: American Association of Mental Retardation

(Wilma, Jan, Joke en Miriam)

Presented to Beth Mount

For unwavering, dedicated service to people with disabilities by promoting positive images and
creating new options through personal, organizational and policy change.

Een bezoek, en niet zo maar een. Wat een overweldigende ervaring. Het weer was prachtig, de zon fel, de lucht strak blauw. Na een heerlijke wandeling van 28 blokken langs het mooi besneeuwde Central Park stonden we voor het appartement van Beth Mount. Een appartement op een pracht locatie. We waren wat vroeg en wat kan je dan beter doen dan even een lekker cappuccino bij Starbucks. Tja dat was ook een heel apart avontuur, het is waar….er zijn hele bijzondere mensen in NYC! Daarna op naar het bezoek. De lift in en daar werden we opeens ontvangen in een ontzettend vriendelijk, vrolijk, inspirerend, spiritueel appartement. WOW, we are impressed. De hele woning was gevuld met quilts, kleurige schilderijen, mooie beeldjes enzo. Alles in hele brightful colors. Dit is wat mij betreft dan ook meteen een beschrijving van Beth zelf. Wat een prachtvrouw is dat. Gastvrij werden we met stroopwafels ontvangen, heel grappig omdat wij die deze week op alle door ons bezochte projecten hebben achtergelaten.

Het verhaal van Beth gaat over het inzetten van kunst (dit kan het maken van quilts, muziek, toneel zijn) als middel om mensen met een verstandelijke beperking hun toekomst, hun droom te laten vertellen. Beth gaf in haar verhaal aan dat over het algemeen organisaties hele boekwerken, theorieën hebben over het opstellen van toekomstplannen voor hun cliënten. Over het algemeen zijn dit soort methodieken instrumenten geworden van medewerkers. Zijn zij daar veel tijd mee kwijt om het in te vullen en is het te ingewikkeld voor de cliënt zelf. Die cliënt heeft er dan meestal niet zo veel mee, over het algemeen ligt het dan ergens in een dossierkast. Beth ziet dit als gemiste kans en vind het zonden van het verhaal van de cliënt wat hierdoor niet tot uiting komt voor de cliënt zelf.

Door middel van het organiseren van workshops, bijeenkomsten (soms individueel en regelmatig in groepsverband) nemen cliënt zelf de regie en werken op creatieve wijze hun persoonlijke verhaal, toekomst droom uit. Dit gebeurt over het algemeen ook met betrokkenheid van het netwerk om een compleet beeld te krijgen van verleden, heden en toekomst. Beth vertelde ons dat zij verschillende projecten hierin begeleid. Ze geeft zelf workshops, maar is ook betrokken bij transformaties van grote organisaties die deze manier van het maken van een toekomstplan voor hun cliënten willen gaan inzetten. Heel erg inspirerend vond ik het. En het sluit wat mij betreft ook enorm aan bij de beweging vanuit Empowerment. Binnen de SP is Lenneke inmiddels bezig met de collega’s van de ondersteuningsmethode om te zoeken naar een manier waarbij cliënten zelf hun verhaal kunnen schrijven. Dit ligt ontzettend in het verlengde van de filosofie van Beth. En ik ben er dan ook van overtuigd dat wanneer een cliënt zelf op welke wijze dan ook zijn verhaal tot uiting brengt hierin ook de regie gaat nemen. Dan worden het zijn of haar doelen en gaat een toekomstplan leven. Het mooiste van de manier waarop Beth werkt vind ik dat cliënten zelf hun stukje kunst/toekomst mee naar huis nemen. Op die manier kunnen ze het een plek geven waar het voor hun zichtbaar is, waar ze kunnen zien waar ze heen willen. Het is van hen, hun verhaal uitgewerkt op hun manier. Prachtig, en wat zou ik graag willen dat wij (Pameijer) ook op onderzoek gaan met en voor de klanten uit de GZ. Dit met als doel dat het ondersteuningsplan geen “formaliteit”is van de medewerker maar dat het een levendig stuk word waar de klant zich in herkent en aan verbind.

Voor mij was dit bezoek een hele welkome aanvulling, dit omdat ik in het project ontwikkeling empowerment me tot op heden richt op de SP. En natuurlijk weet ik en vind ik dat er binnen de GZ en LVG ook ontwikkeling plaats moet gaan vinden vanuit de empowermentvisie. Dit bezoek is mijn inziens dan ook heel waardevol en ik weet zeker dat dit een vervolg gaat krijgen. Hoe, tja dat zien we wel als we terug zijn in Nederland. We zijn aan het denken gezet, de brainstorm (weer eens wat anders dan een snow blitz ;) ) is opgekomen. Oja, mochten er nu mensen zijn die denken…..o nee wat krijgen we nu weer… inderdaad, be aware, er komt iets maar dat is prachtig, een ontwikkeling vanuit de cliënt een kans waardoor de cliënt meer de regie krijgt….een kans die we niet aan ons voorbij moeten laten gaan, laten we samen met die cliënt eens opzoek gaan naar mogelijkheden, middelen en manieren die iets toevoegen aan al het goede wat we tot op heden ontwikkeld hebben.

Miriam
(Let eens op de titel van dit prachtstukje!)

6 words....part 4 :)

2010-02-12T03:36:00.000-08:00

Prince George 410 appartementen 410 kansen.

Miriam

The city and I that never sleep... (maar ik ben nu toch best moe)

2010-02-11T20:45:00.000-08:00

Donderdag, rond een uur of 00:00. Eindelijk een moment om rustig wat op papier te zetten. De dagen zitten vol en uit alle opgedane ervaringen weet ik niet snel waar te beginnen. Het doel van deze reis is allereerst een uitwisseling van ideeën en gedachten rondom verschillende werk¬- en zienswijzen binnen de psychiatrie, hier en daar. Jos legde dat doel hier al eerder uitvoerig uit. Maar naast dit doel vindt er persoonlijk ook van alles plaats. Even uit de gebruikelijke routine van thuis ontstaat er opeens ruimte om anders naar de dingen te kijken. In een vreemde stad tijdens een ongebruikelijke reis een diepere ontmoeting met mijzelf…

Iets over de ervaringen van onze werkbezoeken. Inmiddels hebben we al verschillende bezoeken afgelegd aan uiteenlopende projecten. Baltic Street, vrijwel volledig gerund door ervaringsdeskundigen; de inspirerende Richard Weingarten die met al zijn kennis schitterende projecten neerzet; de Outsider Art Fair waar bijzondere kunst te zagen van zogezegd mensen met een beperking en het prachtig gedecoreerde Prince George hotel waarin meer dan 400 daklozen kunnen verblijven en waar gewerkt wordt aan re-integratie binnen de maatschappij.

Het is lastig om uit al deze bezoeken al iets te concluderen over wat een duidelijke les kan zijn om mee terug te nemen. Zij lopen daar tegen bepaalde zaken aan die hier niet anders zijn. Toenemende bezuinigingen en een soms starre verhouding tussen cliënt en hulpverlener. Van een afname aan gedrevenheid is overigens g weinig te bespeuren. Wat bijvoorbeeld wel opvalt is dat in Nederland de mate waarin succesverhalen worden uitgedragen. Zonder bescheidenheid, maar ook zonder arrogantie wordt er hier open verteld over de vaak bewonderenswaardige verhalen. Richard Weingarten kende diepe depressies en gebruikt zijn evaring om anderen te laten zien dat hij het bewijs is dat doorbraak daadwerkelijk mogelijk is. Kleine stapjes, beetje voor beetje, een omgeving die stimulerend is, wat geluk en begeleiding die samen werkt met de client, in plaats van aan de client. Het zijn de thema’s die hem uiteindelijk hebben geholpen.

Ondertussen is de sfeer binnen ons reisgezelschap fantastisch. Cliënten, begeleiders en mensen van de directie zijn met elkaar in contact zonder dat er wat mij betreft een onnodige nadruk gelegd wordt op een van deze rollen. Annelies zei treffend dat dit in het klein laat zien waar het hopelijk op groter niveau naar toe gaat. Meer gelijkheid tussen cliënt en hulpverlener.

Naast de werkbezoeken is er ’s avonds ruimte om wat van de stad te zien. Dinsdagavond een basketbalwedstrijd gezien van the New York Nicks tegen de Sacramento Kings in Madison Square Garden. Een vrij reguliere wedstrijd, maar aan het spektakel rondom de wedstrijd was dit absoluut niet te zien. Twee uur lang basketbal en om de vijf minuten was er gelikt vermaak van acrobaten tot vreemde teletubbies die door het stadion rende en andere vreemde optredens. De wedstrijd zelf was uiteindelijk heel lang spannend en eindige in de verlenging in nipt voordeel voor the Kings. Zowel de sfeer in het stadion (en sowieso op straat) is trouwens opvallend vriendelijk en joviaal.

Uitzicht vanaf het Rockefeller Centre. Rechts naast het

Empite State Building stonden de Twin Towers

Vandaag Ground Zero bezocht waar nu gebouwd wordt aan de the World Trade Center I. Wanneer we de metro uitstappen zien we de enorme lege ruimte tussen alle andere hoge gebouwen waar eens die twee torens stonde. Het was een moment niet te bevatten en waar ik kippenvel van kreeg. Het was alsof er nog een beladen energie hing die daar nog steeds ronddoolt.. Terwijl we op de hoek van Ground Zero lunchen en uitkijken op die bewuste plek, blijft het niet te bevatten wat er die dag gebeurd. Even later waaien we over de Brooklyn Bridge met een mooi zicht op de skyline.

Nu al een tijde in New York en bijna tegen het einde van de week (die inmiddels al voelt als een maand), en de slaap dient zich bij mij aan. Morgen nog een druk programma te gaan, waarna we afsluiten met een diner. Nu al is voor mij deze reis succesvol. Ik hoop dat de ideeën die nu nog uit veel abstracte indrukken bestaan zich op een of andere manier kunnen gaan vertalen naar mijn werkplek.

David.

Carmen in de Metropolitan opera

2010-02-11T17:53:00.000-08:00

Na dat Joke had besloten met de basketbal mee te gaan heb ik haar kaartje gehad (echt super bedankt joke). Dus ben ik samen met Jos naar de opera gegaan. We hebben ons allebei in pak gestoken. En zijn de 9 februari naar Carmen een beroemde opera over het zigeuner meisje carmen. Er was een sneeuwstorm op komst dus zijn we maar met de taxi naar het Metropolitan gegaan.

Het opera gebouw is erg indrukwekend. Ook de muziek was erg goed er speelde wel 80 mensen mee en nog een een stuk of 50 voor het orkest. Ook het decor was erg indrukwekend bij elke act werd het weer anders. Ik hou van veel muziek als daar maar gevoel in zit en dat is zeker het geval in deze opera. Jos is een echte opera liefhebber en het was dus ook zijn idee we zaten niet bij elkaar maar we hebben allerlei met volle teugen er van genoten. Echt een bijzondere culturele avond. We zijn terug maar gaan lopen aangezien de sneeuwstorm nog een nacht op zich liet wachten, we waren erg opgewonden over wat we gehoord hebben en gezien. Toen we in het hotel aankwamen hebben we jammer genoeg vernomen dat de nix hebben verloren. En hebben we nog even bij gepraat en wat gedronken met de groep. Zeker een onvergetelijke avond.

Groetjes, Ricardo.

In 6 woorden Part 3 (ja krijg opeens inspiratie, hahaha)

2010-02-11T04:08:00.000-08:00

Snow fight …not allowed in NYC

Miriam

In 6 woorden part 2.

2010-02-11T04:03:00.000-08:00

Boem NYC is zitten ook mooi

Miriam ;)

Tweede bezoek aan Richard Weingarten

2010-02-10T15:40:00.000-08:00

10-02-2010

Vanmorgen hebben we met de hele groep een presentatie van Richard Weingarten gekregen. Een warm welkom, er stond een heel ontbijtbuffetje voor ons klaar. Richard is een zeer inspirerende persoonlijkheid, met een bijzonder levensverhaal, wat voor velen motiverend werkt. Tijdens zijn presentatie kwamen verschillende projecten aan bod, die hij heeft ontwikkeld. Een aantal hiervan zijn: 'The Welcome Basket Project', dit project helpt mensen opnieuw te integreren in de maatschappij na (lange) opname. 'Setting Up Warm Lines', dit project vertegenwoordigd een telefoonnummer wat mensen kunnen bellen tussen 17:00u en 22:00u, om terecht te kunnen voor oplossen van problemen, informatie over hun diagnose, maar ook zelfmoord preventie. De zogenaamde Peers werken bij de telefoonlijn en krijgen hiervoor training en supervisie. 'Wellness Recovery Action Plan', dit is een persoonlijk plan, wat cliënten onder begeleiding opstellen, wat handvatten geeft om na herstel zich goed te blijven voelen en geeft de mogelijkheid om persoonlijke 'triggers' te herkennen en effectief mee om te kunnen gaan. Tijdens deze bijeenkomst ontstonden er discussiepunten, die vooral samenhingen met samenwerking tussen professionals en ervaringsdeskundigen binnen Pameijer, maar ook over gelijkwaardigheid tussen cliënten en medewerkers. Ter afsluiting van deze ochtend maakte we met de groep de balans op; hoe zit iedereen erbij, wat heb je tot nu toe meegenomen van de projecten en welke verwachtingen heb je nog voor de komende dagen. Het valt mij steeds op dat binnen de groep een sterke mate van gelijkwaardigheid heerst, terwijl er veel diversiteit is; Cliënten, medewerkers en directie. Schitterend!

Richard Weingarten

In de middag hadden sommigen vrij. Met een klein clubje zijn we wat winkels afgestruind, waaronder een schoenenwinkel, het sneeuwt flink dus Monique kocht prachtige paarse kaplaarzen. Ik niet, dus natte voeten! Overal op straat word er sneeuw geruimd, maar ondanks dat, flinke waterige drab en moeten we soms omlopen om over te kunnen steken, omdat de goten vol liggen. De sfeer is goed, we beleven een hier kwalitatieve dagen met elkaar!

Groetjes, Annelies

Hallo thuisfront!

2010-02-10T15:31:00.000-08:00

Bedankt voor jullie reacties. Het is een hele belevenis om in NYC te zijn. Een hoop nieuwe ervaringen. Het is waanzinnig om al die lichtreclames te zien. En wij maar met spaarlampen aan de slag in Nederland…………. Maar goed, neemt niet weg dat het overweldigend is om te zien. Vergeleken bij NYC is Rotterdam kinderspel. Naast al deze indrukken is het ook indrukwekkend om te zien wat empowerment inhoud hier. Bijzonder om te zien dat bij Baltic Street 90% van de werkers ervaringsdeskundigen zijn. Heel mooi.
W.s. zijn er een aantal reuze nieuwsgierig hoe het met mijn “Engels” gaat? Nou, als je na gaat dat ik vanochtend in de groep ook mijn zegje wilde doen en er werd mij vriendelijk gezegd dat ik het wel in het Nederlands mocht doen, zegt dat wel genoeg he? Maar ik kan het gelukkig wel redelijk goed verstaan. Daarnaast evalueer ik alles nog met de anderen.

We zijn met een aantal naar Rockefeller geweest waar we NYC konden bekijken vanaf de 69e verdieping. Dit was een hele mooie ervaring. Vanmiddag hadden we naar Central Park willen gaan maar het weer was niet van dien aard dat we daar gezellig een wandeling wilden doen. Dit is helaas niet doorgegaan.

Diepte punt in deze week was dat ik in mijn toilet/douche ruimte geconfronteerd werd met een kakkerlak. Heel vervelend. Ik ben hier melding van gaan maken. Toen ik weer bovenkwam zat Piet kakkerlak in mijn douchegordijn. Ik wilde er een foto van maken maar toen ik dit wilde doen, rende Piet het gordijn in waar ik hem niet meer kon zien. Jammer. Want met deze foto wilde ik een gratis verblijf loskrijgen. Helaas. Gelukkig waren Miriam en Wilma superstoer en beide hebben later mijn douche doorzocht daar ik niet meer durfde te douchen. Piet kakkerlak was er niet meer. Nu zorg ik dat het badputje en die van de wastafel dicht zijn. Ik neem geen enkel risico meer.

Geweldig was de trip in de limo samen met Ger en Angelique. Zie foto's.

Carla

Fountain House

2010-02-10T14:57:00.000-08:00

Levensverhaal en visie van Richard Weingarten

Vanmorgen rond de klok van acht uur vertrokken voor een ontbijtje en daarna op naar Fountain House (FH), de plaats waar we Richard zouden ontmoeten. Met de route in de ene hand en de slofklompen (cadeautje voor Richard) in de andere hand, de zon in ons gezicht liepen we met een stevige pas in een min of 20 naar FH. We werden hartelijk ontvangen en gingen meteen in gesprek. Richard had voor ons allerlei stukken die vol informatie stonden over herstel en over de visie van de herstelgedachten vanuit de psychiatrische ziekenhuizen (medical model) en van individuele professoren die onderzoek hadden gedaan naar de effecten van het werken vanuit mogelijkheden en herstel.

Richard nam ons in het eerste deel van de ochtend mee in zijn persoonlijke verhaal. Hij vertelde hoe hij uiteindelijk zijn weg had gevonden om zijn depressie en psychoses "de baas" te worden. Over wat belangrijk is in herstelproces: Dit is hoop hebben, anderen die je hoop geven, in jou geloven en dat je talenten hebt, die je laten zien dat je er mag zijn dat je er toe doet en je nuttig voelen. Dit laatste kan door het hebben van een vorm van dagbesteding/werk. Het feit dat je nodig bent is erg belangrijk. `Richard weet te vertellen dat herstelprocessen met ups and downs gaat, maar blijf geloven. Het is een permanente reis, geen eindbestemming. Dit is voor mij heel herkenbaar, hier hebben Lenneke en ik het zo vaak over. Dit is iets wat je als hulpverlener kunt betekenen in iemands proces, hoop houden en laat voelen dat iemand er mag zijn, nodig is een rol heeft. Dit heeft voor Richard betekent dat hij niet op heeft gegeven. Voor hem waren er enkele belangrijke pijlers in zijn herstelproces te noemen.

- Voldoende rust- Nuttig zijn

- Spiritualiteit- Goed eten

- Beweging / sport

- Een positieve instelling

- Een goed support systeem (netwerk)
Wat Richard ook heeft gesterkt is de functie van rolmodellen, hij zag hierdoor dat er andere hem waren voorgegaan in herstel en dat dit voor hem ook een kans was. Door het volgen van programma’s zoals bij de selfhelpgroup. Richard vertelde over verschillende programma’s, waaronder de WRAP (wellness recovery action plan).

Het gesprek ging verder over hoe je cliënten kunt ondersteunen om volgende stappen te maken. Het oude voelt vaak aan als een “comfortzone” en weerhoudt om verder te gaan.

De rondleiding bij Fountain House

Ook bij het Fountain house werden we hartelijk ontvangen en na de ochtend met Richard Weingarten wat super interessant was . Werden we rond geleid in het Fountain house Richard ging ook mee met de tour. Het zijn twee gebouwen die met elkaar verbonden zijn. Het is een soort activering centrum met heel veel verschillende projecten. Zo is er een bank in het gebouw en worden consumers (cliënten) er naar werk en dagbesteding begeleid, ze onderhouden verschillende contacten met werkgevers om hun cliënten naar een betaalde baan te begeleiden. Ook is er een sportschool en kun je er voor 1,30 dollar een maaltijd nuttigen ze hebben er een project bloem schikken en ook kun je er leren en een opleiding doen. Wat ik heel leuk vond is dat ze ook 1 uur tv via internet maken voor hun cliënten en een radio programma maken dit lijkt me leuk om bij de Pameijer toe te gaan passen om zo een “community” te gaan krijgen . Ook is er hulp voor doven zo zijn er verschillende nationaliteiten en hun gebaren taal verschild van elkaar, zo heeft een Spaanstalige een andere gebarentaal als de Engelse. Ook hebben ze wereldwijd clubhuizen en heel toevallig was er de directeur van het clubhuis de Waterheuvel uit Amsterdam die er een training volgde van drie weken.

Er wordt er veel gewerkt met ervaringsdeskundigen en de verschillen met de professionals zijn minimaal zij zijn echt een aanvulling op elkaar. Ook is er daar een relatie met de consumer (cliënt) gebaseerd op vertrouwen zo kan de cliënt overal naar binnen lopen ook bijvoorbeeld in de staf kamer. Wel is de tolerantie wat minder als bij ons, bij calamiteiten word de cliënt weggestuurd dit om de andere te beschermen volgens de directeur. Het Fountain House is een mooie plek om een netwerk op te bouwen en weer mee te doen in de samenleving. Er heerst een gezellige zweer en samenhorigheid. Daarna zijn we gaan lunchen samen met Richard Weingarten bij juniors .

Hieronder nog een korte fotoreportage van Fountain House:

Bezoek aan Harlem

2010-02-10T14:34:00.000-08:00

Vanmorgen werden we opgehaald door Alex die de hele dag met ons op pad zou gaan. We gingen op weg naar harlem, naar de bridge. Het voornaamste werk wat de Bridgers doen is de cliënt na een opname te helpen met het terugkeren naar de maatschappij. Ze maken als het ware een brug tussen het ziekenhuis en de wereld buiten. Het werk wordt gedaan door peers, de hier geheten ervaringsdeskundigen. We kwamen in een groot gebouw waar we door een detector moesten en alle spullen uit de zakken en op de lopende band. Dit vanwege de angst voor terroristische aanslagen en de president van harlem bleek op de vijfde verdieping te zitten.

We werden hartelijk ontvangen door de medewerkers en ook sommige cliënten kwamen het kantoor binnen en een praatje maken. De ruimte waar de cliënten zaten deed me wat somber aan. Geen attributen om de boel wat op te vrolijken , koffie. was er wel. Het geheel deed me wat troosteloos aan en de cliënten leken de extra aandacht wel leuk te vinden. Het was opvallend dat het vooral mannen waren. De ruimte en de sfeer was een beetje te vergelijken zoals bij ons vroeger de pauluskerk. Het was er erg sober. Wat stoelen en een pot koffie en daar hield het wel mee op. Er werd verteld dat je daar als cliënt binnen kon lopen als je wilde. Ook werden er zelfhulp groepen gedraaid door ervaringsdeskundigen.

We werden meegenomen in het kantoor er werd van alles en er werd van alles verteld over de hulpverlening. De afkortingen duizelden me wel een beetje ik ben per slot van rekening geen hulpverlener. Ik vond het jammer dat er geen mogelijkheid was met een cliënt te spreken. Ik wilde graag meer te weten komen over empowerment. Ik was benieuwd hoe de cliënt de hulpverlening ervaart. Ben benieuwd naar hun ervaringen wat betreft het gebruik van medicatie, wat hun zingeving geeft in het leven en hoe ze de dag doorbrengen, hoe ze in hun kracht komen en hoe juist niet.

De peers zijn weliswaar ook ervaringsdeskundigen, maar ik heb het idee dat dat maar een bepaalde groep is net als in Nederland het geval is. Ik kreeg nog een tekening van een cliënt, hij wilde naderhand ook als bokser op de foto, ik heb gezegd dat ik m op zal hangen waar ik woon in de openbare ruimte. Hij vond dat geweldig .naar buiten gaan nam ik nog snel 2 foto’s om in Nederland te laten zien. 2 bewakers kwamen me achterna dat dat toch echt niet mocht, maar na een praatje mocht ik toch doorlopen. Daarna gingen we nog wat eten in Harlem en ik raakte in gesprek met Liza, een ervaringsdeskundige die veel wist te vertellen over empowerment. We maakten een afspraak s’avonds een drankje te doen ben benieuwd of zij me wat meer kon vertellen over empowerment en het geven van lotgenoten groepen, want die gaf ze daar bij de bridgers als ervaringsdeskundigen.

Tot zover, morgen zeven uur op en een lange dag groeten aan iedereen in Nederland en tot snel….

Another trip to Baltic Street...

2010-02-09T14:11:00.000-08:00

Dinsdag 9 februari:

Vanochtend zoals inmiddels gebruikelijk begonnen met een bagel en kop koffie bij de lunchcorner aan de overkant van ons hotel. Ons werkbezoek brengt ons wederom naar Baltic Street alwaar we meer te weten willen komen over hun succesvolle aanpak in het werken met ervaringsdeskundigen. Zoals eerder genoemd wordt Baltic Street door ongeveer 95% gerund door ervaringsdeskundigen (mensen die zelf ook een diagnose hebben) en 5% geschoolde werknemers.

Bij aankomst ontmoette werden we ontvangen door een van de directeuren, Anthony. Hier in het midden op de foto. Hij leidde ons rond door het kantoor en maakte ons bekend met het geautomatiseerde systeem voor cliënten huisvesting. Opvallend is dat iedereen door elkaar loopt in het kantoor gedeelte, schoonmakers. Het heeft allemaal een chaotische, maar daardoor ook informele sfeer.

Vervolgens maakte we kennis met Adam, een financieel medewerker, die via een andere instantie door een jobcoach in contact is gekomen met Baltic Street. Hij heeft een diagnose en vertelt dat dit in vele opzichten een toegevoegde waarde heeft binnen zijn werk. Hij begrijpt de mensen waarmee hij werkt en voorziet problemen die zich aan kunnen dienen bij cliënten. Hij geeft aan dat collega's veel steun aan elkaar hebben, goed naar elkaar luisteren. Wat voortdurend naar voren komt bij verschillende medewerkers, is dat de beperking geen rol speelt; het accent wordt daar niet op gelegd, het gaat om de mensen zelf. Het voelt allemaal heel gelijkwaardig. Adam vertelt verder iets over de methoden die ze gebruiken; er vinden evaluaties plaats met cliënten, maar ook met medewerkers. Als iemand net begint bij Baltic Street, krijg je een 'Buddy' aangewezen, die ondersteuning biedt tijdens de inwerkperiode en daarna altijd als aanspreekpunt op de achtergrond blijft. Mensen geven zelf aan wat ze wel of niet kwijt willen over hun beperking, zoal Adam zei; 'It's all about their comfort level'.

Daarna hebben we een gesprek met Janice. Zelf opgekrabbeld uit perioden vuit hevige depressies, staat zij nu stevig in haar schoenen. Ze is heel stellig in haar bevindingen over professionals tegenover ervaringsdeskundigen. Er is een muur daartussen die moet worden afgebroken. Een muur die ervoor zorgt dat bepaalde verhouding eerder in stand wordt gehouden, dan worden opgeheven. Een impasse waarbij groei volgens haar onmogelijk is. Janice vertelt een anekdote waarin zij ontvangen werd door psychiaters en andere Ph d.’s. Zonder dat zij wisten over haar diagnose werd er aandachtig geluisterd en eerbiedig vragen gesteld. Wanneer ze even later haar verhaal weergeeft, veranderd de benadering merkbaar. Volgens Janice een exemplarisch verhaal over hoe momenteel nog steeds deze verhoudingen werkelijke groei blokkeren.

Als er een ding dat ons bijblijft aan het bezoek aan Baltic Street, dan is het het belang van de open en eerlijke communicatie tussen cliënt en hulpverlener. Nadruk op capabilities in plaats van disabilities en een vergroting van strengths in plaats van weaknesses. We verlaten Baltic Street met een hoofd vol verhalen en informatie, maar met de overtuiging dat het mogelijk is om mensen gelijkwaardiger naast elkaar te laten samenwerken.

Middagbezoek Baltic Street: Housing Program

2010-02-09T13:11:00.000-08:00

In de middag (8-2-2010) zijn wij (David, Angelique, Carla en Ricardo) naar het Housing Program van Baltic Street geweest. We hadden een gesprek met ervaringsdeskundigen die zich bezighouden met de huisvesting van cliënten. Zij onderhandelen met instanties en makelaars (huiseigenaren), zorgen voor de administratieve gedeelte dat nodig is voor het aanvragen van huisvesting . De cliënten worden ook geholpen bij zaken zoals de aanschaf van bijvoorbeeld een mobieltje of een computer. Ogenschijnlijk triviale zaken, maar het vormt vaak de eerste ingang naar werk en contacten.

Het bijzondere van Baltic Street is dat het voor het grootste gedeelte wordt gerund door zogenaamde ‘peers’. Dat zijn mensen die zelf psychiatrische problemen hebben of hebben gehad. Zij staan hierdoor dichter bij clienten en zijn een voorbeeld voor anderen, in die zin dat het opstappen naar een beter leven mogelijk is. De scheidslijn tussen werknemers en cliënten is veel kleiner dan bij ons.

Financieel gezien zijn de middelen in vergelijk met de hulpverlening in Nederland minimaal. Programma’s zoals agressietrainingen of meerdere mogelijkheden tot huisvesting zijn hiervan het gevolg. De economische recessie maakt het in dat opzicht niet makkelijker. Ook voelen ze zich vaak niet gesteund door lokale overheid zo drijft het tekort aan woonruimte de huurprijzen omhoog en er word weinig nieuwe woonruimte gebouwd.

Je voelt dat deze mensen gepassioneerd zijn over hun werken en vol enthousiasme laten ze ons kennismaken met hun werkwijzen en ervaringen. De nipte afwijzing van het zorgplan van Obama wordt hier als een grote teleurstelling ontvangen. Ondanks al deze gegevens waarin deze mensen hun werk stralen ze een positieve energie uit. We zijn blij dat we ervaringen en kennis met elkaar hebben kunnen uitwisselen.

een weergave van gisteren in zes woorden :)

2010-02-09T02:43:00.000-08:00

Mirjam Althuisius (thanks, erg leuk) gaf me een artikel over een nieuwe schrijfstijl in NYC. In plaats van lange verhalen, schrijf in zes woorden wat je wilt zeggen of hoe je iets ervaart. Ik zie een uitdaging. Gisteren tijdens een meeting de eerste aanzet gedaan, ik ga een poging wagen om naast mijn lange schrijfsels ook eens de zeswoordentechniek te proberen.

Part 1.

NYC, bruisen, energie....midden in de boost

Miriam

De chemie van de NYC Group :)

2010-02-09T02:37:00.000-08:00

Naast het schrijven van de ervaring en kennis die we opdoen heb ik ook de behoeften om hier even mijn weergave van de groep neer te schrijven. Een groep die met 14 personen aardig groot te noemen is. We zijn nu zo'n dag of 4 op pad met deze zeer gevarieerde groep. En ik kan niet anders zeggen dan...wat een goede chemie. De diversiteit van de groep is groot, de achtergrond van een ieder is uniek en de mix voelt goed. Het is mooi om te zien wat hier allemaal gebeurt. De magie en kracht van (in mijn ogen) deze overweldigende stad heeft brengt een ieder iets bijzonders. De energie die hierdoor in de groep komt brengt vele mooie momenten. Gesprekken over visie, gesprekken over passie, dialogen over kijk op empowerment bij Pameijer en de uitwisseling van persoonlijke ervaringen zijn hiervan het "gevolg". Dat vind ik bijzonder, en zo mooi om hier onderdeel van uit te kunnen maken.

Opnieuw ervaar ik dat een reis naar NYC een middel is om te werken aan ontwikkeling. Dit zal zich later deze week gaan bewijzen, je voelt de inspiratie groeien en je ziet gedachtenstromen op gang komen. Een ieder is bezig met het verwerken van indrukken, met het horen van de visie van de ander, met het vormen van eigen beeld en met het zoeken naar wat betekent die voor mij, momenten van reflectie.
Dat de chemie, de energie goed is zie je ook terug in de momenten van vrije tijd. De avonden, de uurtjes hier en daar waarop er ruimte is om even zelf iets te ondernemen worden met elkaar ingevult. Wat wordt er veel gelachen, en wat een talenten hebben we in de groep. Verborgen talenten komen hier aan de oppervlak drijven.... Zo hebben we een Hans Kazan (ja als ik terug ben kan ik avonden vullen met kaarttruckjes ;) ), een moppentapper (kom vertel die van de olifant nog een keer), worden er voorspellingen gedaan aan de hand van de Mayakalender en ga zo maar door.

Gezellig zijn de momenten van een koffietje bij Starbucks en de etentjes bij de vele verschillende restaurants. Als je op weg bent met elkaar kun je ook meteen mooi de rolverdeling in de groep zien. Hahaha, ja hoor onze TomTom is toch echt een vrouw, wat natuurlijk niet meteen door elke man in de groep wordt aangenomen. Verdere details over de in-outs van de groep ga ik nu maar niet schrijven, hahaha we moeten natuurlijk nog wel wat dagen met elkaar doorbrengen ;).

Voor nu voldoende, vandaag staan weer heel wat avonturen op ons programma. De groep gaat in drie kleinere groepen uiteen er zal dan ook weer genoeg informatie en inspiratie opgedaan worden vandaag. Of dit ook vandaag op het blog komt is nog even afwachten, een deel van de groep gaat vanavond zich onderdompelen in echt NYC evenement. Zij gaan naar het basketball kijken, worden meegenomen in de wereld van Big hamburgers, uitbundige fans, en zullen waarschijnlijk met verbazing kijken naar de tafrelen die zich op de tribune afspelen.

Op naar een dag die opnieuw energie, inspiratie en visievorming gaat opleveren. NYC, het is misschien nog wat vroeg in de ochtend maar.......ik ben er klaar voor! Let the day begin.

Groetjes Miriam

Baltic Street, hoe zij hun organisatie inrichten

2010-02-09T01:42:00.000-08:00

Vanmiddag stond het tweede deel van de bijeenkomst bij onze collega's van Baltic Street op het programma. Joke, Freek, Jos, Lisette, Jan en Miriam woonde een bijeenkomst bij met de directie van Baltic Street.
Baltic Street heeft in totaal 13 programma's. De programma's die we gedeeltelijk in groep later ook nog gaan bezoeken bestaan uit:
- Housing - Selfhelp
- Advocacy - Bridgers
- Employment

Deze worden gefinancieerd door de staat en de stad. Ze hebben een budget van totaal 3.9 miljoen waarvan 1.6 miljoen voor housing bestemd is. Hiermee worden 87 apartementen waarin clienten worden bediend. Met de overige middelen worden circa 4.000 clienten in de andere programma's bediend. Het grootste deel van de organisatie (90 van de 100 personeelsleden) word door ervaringsdeskundige gerund (peer). Dit geld voor de hele organisatie van directie tot ondersteuners in de begeleiding. Er word geen onderscheid gemaakt in salariering tussen de medewerkers ongeacht of de medewerker een ervaringsdeskundige is. Er wordt met ervaringsdeskundigen gewerkt omdat zij naast de reguliere hulpverlening op een andere wijze aansluiting vinden bij de klant. Er is sprake van gelijkwaardigheid en ze hebben het zelf ook meegemaakt en weten waar het over gaat. Bij Baltic Street vind met het van belang dat de klant zelf keuzes maakt. Zij gaan hierin mee en hebben het over wat is het gevolg van je keuze, de consequenties ipv het weerhouden van het maken van bepaalde keuzes. De peer is altijd allert om objectief te blijven, verhalen hebben twee kanten.

De vertaling naar Pameijer:
Goed kijken naar de rol van ervaringskundigen binnen Pameijer, het aantal binnen de organisatie. Een fundementele discussie gaan voeren, over hoe gaan we hen in de organisatie laten werken, op welke plek, het aantal, het termijn (plaats en positie).

Baltic Street: Employment

2010-02-08T15:36:00.000-08:00

Vanmorgen verzamelen om 8:00u in de lobby. Onze bezoeken aan de werkprojecten gaat van start. Alvorens te vertrekken overleggen we met elkaar ter voorbereiding. We gaan Baltic Street bezoeken, in de ochtend met de hele groep en in de middag splitsen we op in subgroepen, om verschillende afdelingen te kunnen zien. We hebben ontbijt aan de overkant van het hotel, traditionele 'bagels'; een broodje in de vorm van een donut, met verse roomkaas. Natuurlijk ook een grote koffie. Jan Alblas verzocht ons om na het ontbijt terug te komen naar de lobby, om officieel de werkweek in te luiden. We kregen een opdracht mee, die we aan het einde van de week bij het laatste diner zullen beantwoorden: Stel met je groep een advies samen, voor directie en bestuur naar aanleiding van de ervaringen die jullie hebben opgedaan deze week, die samenhangt met de veranderingen en bezuinigingen die Pameijer tegemoet gaat.

Met deze opdracht in ons achterhoofd verdwijnen we de subway in en stappen uit in Brooklyn, op 10 minuten loopafstand van Baltic Street. De zon schijnt, heerlijke wandeling. Bij aankomst krijgen we een warm onthaal; 'Welcome everyone, nice to meet you!' Waarbij Miriam opmerkte; 'it feels like coming home'. We gaan naar beneden en nemen plaats om een grote tafel, die vol met bagels staat. Miriam overhandigden de stroopwafels die we voor hen hebben meegenomen. We worden nogmaals welkom geheten, waarna we een voorstel rondje doen. Een uiteenlopende groep van zowel professionals als de zogeheten 'peers', ervaringsdeskundigen. Vervolgens geeft Jos een power point presentatie over wat Pameijer tot nu toe gedaan heeft met de eerdere ervaringen van de NYC werkbezoeken. Ook Jan heeft een presentatie en geeft hiermee een duidelijk beeld van onze organisatie. Isaac, een van de directeuren van Baltic Street, verteld over hun organisatie. Wat vooral naar voren komt is de samenwerking met Peers, cliënten en professionals. Daarna verteld een van de Peers haar verhaal. Heel indrukwekkend, een vrouw die ondanks haar diagnose, terug gekomen is in haar eigen kracht. Zelfs na 3 zeer heftige traumatische ervaringen, het overlijden van haar moeder, 9-11 en een van haar zoons kwijt geraakt, kon zij haar hoofd boven water houden, omdat ze steun heeft aan collega Peers. Ze heeft een hele goede therapeut, maar haar heeft ze niet opgebeld, ze nam contact op met collega's, zij luisteren naar elkaar en hoe lang het ook goed gaat, op het moment dat iemand struikelt, is er binnen Baltic Street dat warme en veilige gevoel van thuiskomen. Een andere Peer medewerker vertelde dat waar familieleden af hebben gehaakt en zeiden dat ze niet meer de persoon is wie ze is geweest, werd ze bij Baltic Street gezien als een waardevol persoon en in plaats van te kijken naar 'disables' word er gekeken naar 'capabilities'. Dit werkt voor mensen als een handvat om eigenwaarde terug te krijgen.

Na het ochtendprogramma krijgen we een typisch Amerikaanse lunch; pizza en cola en spreken we onderling nog door over de onderwerpen die aan de orde zijn gekomen, om vervolgens op pad te gaan….

’s Middags werden we (Annelies, Ger, Monique en Ruby) vanaf Baltic Street per taxi naar het Empoyment programma van Baltic Street gebracht, genaamd NetWORKplus. De manager van het project is Taina Martinez, die er met ons heen reisde. We kregen een rondeleiding over de etage van het Employment programma. Er waren kantoren, intakeruimtes en een computer/cursusruimte, waar Taina zelf cursussen gaf aan plaatsingskandidaten. We maakten kennis met Rachel, David en Abdullah die bij het programma werken als jobcoaches en Marilyn die vanuit haar ervaringsdeskundigheid de receptie runde. Hierna volgde nog meer eten, dit keer koekjes en snoepjes en namen we plaats in de vergaderruimte waar Taina vertelde over het Employment Program van Baltic Street.

De mensen die deelnemen aan het Employment Program zijn minimaal 18 jaar, hebben een psychiatrische diagnose en staan onder behandeling. De cliënten komen niet alleen vanuit andere Baltic Street projecten, maar ook vanuit andere instellingen, organisaties en instanties, of op eigen initiatief. Het doel van het employment programma is dan om voor die mensen een uitdagende, passende baan te vinden die aansluit bij de wensen en behoeften en mogelijkheden van de cliënt.

De grote kracht van dit project lijkt voornamelijk het vangnet dat het ook is, omdat cliënten die ontslag nemen of ontslagen worden, terugvallen of anders willen, te allen tijde terug kunnen vallen op het project, en dan ook verzekerd blijven van inkomen d.m.v. ‘benefits’ , wat gelijk staat aan een ww uitkering. Hierdoor is de druk laag en lijken de clienten in alle rust te kunnen gaan doen waar ze goed in (denken te) zijn, of worden.

In de staat New York is het slagingspercentage van soortgelijke projecten op 28 tot 32%, waar NetWORKplus maar liefst 55 tot 70% haalt. Dit lijkt met name te wijten aan de passie en de gedrevenheid van Taina en de andere medewerkers, die stuk voor stuk hun ervaring vertelde en allemaal even enthousiast waren over het werk dat ze doen.

De methodiek die ze gebruiken om de ondersteuning te bieden was volgens het RAPI-plan, wat we op een later stadium nog zullen google-en. Maar het komt erop neer dat alle clienten bij binnenkomst gevraagd wordt wat ze kunnen en willen doen, en NetWORKplus gaat kijken wat er nodig is om die wens samen te stellen. Dus ook een beetje op z’n Pameijers, als klantenpartner.

Toen Monique vroeg of we ook clienten konden ontmoeten om hun succesverhalen met ons te delen, werden we teleurgesteld, Iedereen was die via het programma een baan gevonden had, was daadwerkelijk aan het werk! Hierdoor duurde de middag iets korter als verwacht maar hebben we desondanks een geweldige, inspirerende en leerzame dag gehad.

07-02-2010

2010-02-07T11:45:00.000-08:00

Omdat het tijdsverschil een rol speelt, werd ik al heel vroeg wakker vanmorgen en ben ik om 7:00u naar de fitness van het hotel gegaan. We ontmoeten elkaar om 10:00u in de Lobby om naar de Art Fair te gaan, waar de Herenplaats een stent heeft. Onderweg een tentje ingedoken om te ontbijten. Een cappuccino small, is voor onze begrippen groot en een lekker croissantje.

Onderweg zie ik zulke hoge wolkenkrabbers, niet te geloven! Bij de Art Fair aangekomen. Heel uiteenlopende kunst was er te bewonderen, veel schilderijen met felle kleuren, fotokunst en beeldhouwkunst. Na wat rond gelopen te hebben kwam ik bij de Herenplaats. Leuk om zo collega's van Pameijer te ontmoeten!

Vanmiddag hebben we nog vrij en is het plan om het gebouw van Rockafelle centre in te gaan. Dan ga je met een speedlift 70 verdiepingen hoog om een schitterend panorama view van New York te zien. (Annelies)

Onderweg...

2010-02-07T11:41:00.000-08:00

Een mistige zaterdag ochtend, 6 februari, ik doe de deur achter me dicht, zeul mijn eigenlijk veel te grote koffer en een grote weekendtas om mijn schouders de trap af. Ik ben er klaar voor, voor het grote avontuur. Mijn medebewoners slapen nog,het is per slotte zaterdag, en nog vroeg ook. Onderweg bedenk ik me dat ik blij ben nu eindelijk weg te zijn, ik was best een beetje onrustig de laatste dagen,ik moet nog dit regelen, ik moet nog dat regelen,ach je kent het wel. Aangekomen op het hoofdgebouw van de pameijer stonden de twee busjes al klaar en we konden nadat Jos en Ger aangekomen waren vertrekken. Op schiphol ging het eigenlijk allemaal best snel. Reisdocument in ontvangst nemen, bagage inleveren en snel door naar de volgende ronde, de koffie. Snel nog een paar klompenpantoffels gekocht voor Richard wijngaarden, of de man er blij mee zal zijn is vraag twee, we zullen zien en de bedoeling is goed in ieder geval.

Dat ik niet vaak op schiphol, kom was te merken. Op de loopband stond ik steeds in de weg, wist heel vaak niet in welk vakje mijn boarding ticket nu weer zat,soms brak het zweet me echt uit als ik snel mijn papieren moest laten zien. Onderweg verloor ik steeds een stukjes van mijn achteraf toch iets te goedkope tas. door de fouillering heen waar mijn laptop ineens vanaf de band op de grond t maakte nog echt een kabaal ook. God zij dank deed hij het nog en we konden eindelijk aan boord. This is your captain speaking, …,fasten Your seat bells ,New York here we come… Groetjes, Angelique

06-02-2010, De reis van de Crooswijksesingel naar NYC.

2010-02-07T11:10:00.000-08:00

Iets voor negenen vertrokken we met de taxibusjes naar Schiphol. Het inchecken en boarden liep voorspoedig. De vliegreis eveneens. Het duurde ongeveer 7 uur en 45 min. Waarna we landden op Newark. In eerste instantie was het de bedoeling met de bus naar het hart van NY te gaan. De bus die klaar stond was vol, de bus die vervolgens aankwam was ook vol. Iedereen kreeg al wat last van koude tenen, dus besloten we met een taxibusje te gaan. Ietsje duurder, maar al na 40 min. bij het Roosevelt Hotel. Onderweg zag je op afstand de stad liggen, daar kreeg ik wel even kippenvel van, echt zoals je het in films ziet. Het hotel, mooie entree, veel glim. In de hal troffen we Joke en ze heette ons van harte welkom. Na het inchecken even opgefrist en afgesproken in de lobby. Daar troffen we ook Jan en Lisette. Met de hele groep te voet naar een Mexicaans restaurant.

Na een stuk rechtdoor gelopen te hebben, gingen we de hoek om en toen… "Wow! Time Square! Ongelofelijk grote billboards, alles verlicht, gele taxi's die aan je voorbij scheuren, en een typisch Amerikaanse brandweerbus. Heel veel mensen op straat, ook mensen die je hun zaak in willen praten; 'Hi there foks, come on in!' Aangekomen bij de mexicaan. Lekker eten, maar onwijs veel. Een glas drinken is XL. De jongen die ons bedient is erg enthousiast en oprecht; 'I bring you everything as long as you pay!' Na het eten weer vol bewondering en overweldiging terug geslenterd richting het hotel. Met een wat kleiner groepje nog een afzakkertje gedaan bij een nabij gelegen Irisch Pup. Daarna naar mn kamer en kort, maar heerlijk geslapen.

Tot morgen!

Annelies

Eindelijk zover

2010-02-07T11:00:00.000-08:00

Nou eindelijk is het dan zo ver de New York reis van de pameijer, de koffers ingepakt . We hebben ons verzameld voor het brouwershuis zo rond half negen. Gelukkig konden me ouders me weg brengen zo dat ik niet met de bus van Hellevoetsluis hoefde . En we zijn van daar na een groepsfoto , in de mist met de taxi vertrokken naar Schiphol. Daar kwamen we lekker op tijd aan (9.40) alleen om in te checken was het nog iets te vroeg, echt lang hoefde we ook niet te wachten voor we onze bagage konden af geven. Daarna nog door verschillende check point en vragen en fouillering.

Nu ja we waren mooi op tijd in de lucht, echt een ervaring vliegen, vooral het opstijgen en landen. De vlucht was zo acht uur en we vlogen met de zon mee, de laatste twee uur van de vlucht was het helder en kon ik van uit het vliegtuig raampje Canada en op het laatst de wolkenkrabbers van New York zien. we hebben die dag zo 38000 mi afgelegd en het tijd verschil is zes uur vroeger. Na dat we geland waren (15.35 ) en weer door verschillende controle posten waren gegaan, misten we net de bus , het was best koud en na een half uur gewacht te hebben op een nieuwe bus hebben we toch maar een taxibus genomen. Op het hotel aangekomen konden we ons even opfrissen en onze spullen naar de kamer brengen. Toen zijn we met ze alle ergens wat gaan eten heel gezellig Mexicaans en we zijn er lopend naartoe gegaan en toen we de straat van het hotel uitliepen kwamen de lichtreclame en drong het me pas echt door dat we in New York waren wat een bruisende stad vol energie en wat een hoeveelheid mensen op die wandeling keek ik me ogen uit overal gebeurde wat. Na het eten zijn we nog wat gaan drinken in een Ierse pup vlak bij het hotel daarna was ik echt moe ik was al bijna 24 uur wakker ik plofte uitgeput op me bed neer en kon nog steeds niet hellemaal bevatten dat ik in New York was. Groetjes, Ricardo.

In het luchtledige

2010-02-07T10:46:00.000-08:00

Het is nu zondag, 8:25 AM. In Nederland moet het rond 14uur ’s middags zijn. Niet alleen het tijdverschil zorgt ervoor dat je je vreemd voelt, ook de eerste indrukken van een ander werelddeel en de ervaring om met deze groep en dit doel deze reis te maken, maakt dat je even los bent van al het bekende.
Na een lange soepele vluchtreis, landen we op vliegveld New Ark. Eenmaal door alle controles heen (vingerafdrukken, stempels, groene kaarten, blauwe kaarten en tientallen vragen over bestemming e.d.), rijden we met een taxibusje richting het centrum van New York. Leuk detail voor mensen bekend met de maffiaserie The Sopranos, we leggen precies een deel van de route af (bij de New Jersey turnpike) die Tony Soprano ook aflegt tijdens de intro van de serie (verder is onze richting in alle opzichten overigens totaal anders).

En terwijl de zon onder ging kwam de Skyline op. Zaterdagavond in New York. Om alle lichten en gebouwen aan de horizon te zien, een beeld zo lang opgemaakt uit duizenden plaatjes en televisiefragmenten, was heel bijzonder. De taxi brengt ons ondertussen bij het hotel. Niet veel later staan we buiten waar het behoorlijk koud is, op weg naar een restaurantje. Waande ik me al in een andere wereld en een andere tijd, dan werd dit grondig bevestigd wanneer je de hoek omgaat ergens bij 47Th Street, en wordt geconfronteerd met Time Square. Buiten was het donker, maar hier stond je in het licht van alle reclames, overdreven billboarden en loeiende sirenes. Een kermis kan hier zeker wat ideeën opdoen…

We besluiten de avond (maar voor ons lichaam gezien het tijdsverschil allang nacht) in een Irish Pub. Nu in mijn hotelkamer en toe aan een ontbijt voel ik me energiek en kijk uit naar ons verdere programma. Vandaag bezoeken we the Art Fair waar Pameijer kunstwerken gemaakt vanuit de Herenplaats wordt getoond. We’ll keep you in touch! (David)

Yeah we zijn er in the Big Apple

2010-02-06T21:35:00.000-08:00

Vanmorgen rond de klok van negen uur konden we vertrekken. De busjes waren geregelt en wij stonden netjes op tijd in de starthouding. Ontzettend leuk dat er nog wat familieleden ons uit kwamen zwaaien en natuurlijk nog een foto van DE empowermentwerkplek voor het vertrek. En ja, we stonden zo op Schiphol. En toen begon meteen de pret. Zowel Ricardo als ik hadden twee koffers bij (hahaha, altijd te veel spullen bij) en je mocht maar een koffer meegeven dus een dillema! Gelukkig mocht de rest "gewoon"(ongeloofelijk dat dit kan, drie stuks grote handbagage was totaal geen probleem) konden met de handbagage mee. Even een bakkie koffie, nog wat laatste aankopen en toen door alle checks, bodycontroles, intervieuws en we konden het vliegtuig in. Dat was schrikken, zaten we wel goed? Zo'n kleintje, die gaat vast naar Londen ofzo. Nee het was goed zo! De vlucht verliep voorspoedig, beetje kletsen, boekje lezen (had nog hele leuke tijdschriften en een goed NYC boek gehad :) Thnx), wat eten en je staat in Newark. Geen sneeuwstorm te bekennen, maar wel prachtige witte dekens hier en daar onderweg gezien.

Het door de douane gaan gaat hier een stuk vlotter dan op JFK. Op naar de bus richting Grand Central Station. Alleen die bleef erg lang weg en toen die kwam zat deze al zo vol dat wij er met al die bagage niet meer bij konden. Nou inmiddels waren we zowat ingevroren dus alsnog een deal bij de shuttlebus en hup naar het hotel. Daar werden we ontvangen door Joke. Die ziet er goed uit, helemaal relaxed en bruisend van de energie. De stad heeft haar al te pakken, ons ook maar op een andere manier...hahahaha of zou dat het tijdsverschil zijn?? Iedereen ingecheckt, even opfrissen en met zn alle een hapje gaan eten. Waar kan het ook anders, bij de Mexicaan. Onze vertrouwde stek inmiddels. Ondertrussen waren Lisette en Jan ook bij ons aangesloten en konden we met 14 sterk de stad doorbanjeren. Geweldig, wat een megatoffetegekkestad (zou dit een goed scrabble woord zijn?) is het toch. De lichten, het geluid, de drukte, het veilige gevoel van door Manhatten lopen geeft je meteen een positieve vibe! Dit werd ook door de andere zo ervaren, zeker ook de mensen die er voor het eerst bij waren. Het eten was goed, te veel, en de cola's te groot, maarja dat is wennen, dat is NYC. Na het eten was het voor een aantal genoeg geweest, de grootspraak over avondje op stap verstilde en werd een avondje om tien uur naar je bedje. Een aantal hadden nog wel zin in een drankje en met een groepje zijn we nog even de Ierse Pub ingedoken. Om tegen de klok van Hart van Nederland....idd half elf ;) allemaal richting het hotel te vertrekken. Zondag staat ons eerste bezoek op de agenda. We gaan naar de kunstbeurs Outsiders Fair, waar onze Pameijer, onze collega's van Atelier Herenplaats vast wederom een mooie stand hebben. Een fijne groet vanuit room 775 :) Miriam.

Only one week to go.......

2010-01-29T11:36:00.000-08:00

Spannend, volgende week rond deze tijd zullen onze koffers ingepakt zijn en staan te wachten op de zaterdag. Nu nog een week voor de boeg voor we gaan vertrekken naar the big apple. Inmiddels is het programma zo goed als rond en het zit bomvol met heel veel verschillende bezoeken. We gaan op pad met Richard Weingarten, anderhalve dag zal hij ons boeien met zijn ervaring als ervaringsdeskundige die zowel voor een kliniek werkzaam was en nu als zelfstandige onderneemt. Ook bezoeken we Pathways to housing, The Bridge inc, Fountain House, gaan we naar self help groups, zijn we te gast bij verschillende woonprojecten, geven we zelf een presentatie bij onze naaste collega's (na vier jaar kun je dit zo wel noemen) bij Baltic Street. Jos is volop bezig met de voorbereidingen hiervan. Bij Baltic Street willen we laten zien wat ons opnieuw naar hen brengt en ook belangrijk, wat hebben we met al die bezoeken gedaan. Leuk om te weten is dat Erwin zijn verhaal verteld, hoe hij vanuit zijn rol als cliënt mede door het bezoek aan NYC geinspireerd is geraakt om met zijn ervaringen te gaan werken waardoor hij nu als stagiaire bij Pameijer werkt. Hij volgt de opleiding MMZ/BGE en is een mooi voorbeeld van hoe iemand persoonlijk kan ontwikkelen, empowerment. Daarnaast een stukje film van Cindy, zij was een van de medewerkers die vorig jaar mee naar NYC ging. Voor haar is er in een jaar heel wat veranderd door haar bezoek aan NYC. Haar kijk en handelen heeft een andere wending gekregen. Daar waar zij eerst vooral van alles zelf ondernam is zij nu instaat om de regie uit handen te geven en hierdoor zie je dat de bezoekers en vrijwilligers bij DAC Goerree Overflakkee meer en meer het DAC gaan runnen. Mooi, die voorbeelden. Ik ben benieuwd wat ons bezoek dit jaar ons alle weer gaat brengen.

Zoals ik al schreef, het programma is heel divers zo ook het aantal nieuwe contacten. Tjonge wat vond ik het spannend, schrijven (oja, Kelly en Lindy..nog bedankt he voor jullie ondersteuning!), bellen, nog eens mailen. Kunnen we daar komen waar wij denken dat iets voor ons te halen is, dat was de vraag. En gelukkig, na heel wat mailwisseling, uitleg wat we dan precies willen zien en ervaren kunnen zijn we overal van harte welkom. Je kunt veel van de NYC-ers zeggen maar gastvrij zijn ze zeker. De nodige beloftes over klaar staan van koffie en bagels

Nou dat geeft een goed gevoel. Maandag het laatste overleg in Rotterdam met alle NYC gangers van Pameijer. Het programma nog een keer doornemen, kijken of alles geregeld is en dan aftellen. De komende week op het Brouwershuis nog de andere zaken voor mijn vertrek wat afronden (jaja de dag van empowerment komt ook dichtbij...18 maart noteer alvast maar in je agenda ;)). Er staat nog een etentje bij het gezellige Bazaar met alle mensen die in het project empowerment werken (PEP team, mensen van de herstelwerkgroep, administratieve dames en gelukkig Lenneke en ik mogen ook mee). En niet te vergeten, deze week natuurlijk ook nog flink met mijn knullen wat tijd doorbrengen. Als zij groot genoeg zijn gaan ze zeker ook een keer met mij mee naar NYC. Ik geloof dat zij inmiddels ook al aardig NYC freak zijn. Als er iets op tv komt dan wordt ik meteen geroepen, hahaha hoe zou dat toch komen. Zij vinden het natuurlijk wel stoer dat hun moeder naar NYC gaat, maar ik moest wel beloven dat ik iets voor ze zou meebrengen. Nou dat gaat zeker goed komen. Het eind aan de voorbereiding is in zicht, nog wat bevestigende mails en nog even laten weten dat we naar onze ontmoeting met hen uitkijken en ook het draaiboek kan in de koffer.

nog.........nachtjes slapen

Groetjes Miriam

Waarom toch naar New York?

2010-01-19T12:52:00.000-08:00

Door Jos van Waesberge, Voorzitter cliëntenraad SP Pameijer.

Je kunt je afvragen of je nu, in een tijd van bezuinigingen, dreigende sluitingen van DAC’s en beëindigingen van een aantal werkprojecten wel zonodig naar New York moet gaan. Ik zou misschien wel willen zeggen: juist nu!

Willen we voor onze cliënten nog zinvolle dagbesteding aan kunnen bieden, kan dat alleen als ook de client zich actiever opstelt en meehelpt om bijv. een DAC open te houden. Empowerment wil de cliënt juist daarbij ondersteunen.

In tegenstelling tot Nederland heeft de Amerikaanse overheid tot nu toe zich niet zo bemoeit met de Geestelijke Gezondheid Zorg. Was er hier veel AWBZ-gelden beschikbaar voor een breed scala van zorg, moest het in Amerika veelal komen van ondersteuning door familie of was inzet van de client zelf nodig om, ondanks de psychische handicap, zich tot nog in het leven staande te houden.

Veelal bleek de cliënt naast zijn ziekte met goede ondersteuning toch nog in staat te zijn iets van zijn leven te maken. In Amerika wordt de cliënt niet gezien als een “ziek” individu, maar al een individu met een bepaalde ziekte. Gaandeweg gaat de cliënt zich sterker voelen en zich meer betrokken gaan voelen binnen zijn omgeving.

In New York kunnen we bij tal van organisaties leren hoe medewerkers de cliënt ondersteunen bij dit “Empowering”-proces. Door daar een paar dagen “in de “ondersteuningskeuken” te gaan kijken levert meer op dan er over te lezen.

Dat hebben de twee eerdere studiereizen naar New York wel laten zien. Medewerkers kwamen enthousiast terug en vormden hun DAC’ s om tot centra waar cliënten actief gingen deelnemen, cliënten gingen bij opleidingen hun verhaal vertellen onderteunt door een eigen gemaakte film “In our voice”; Empowerment kreeg bij de Pameijer een belangrijke plaats op de verschillende activiteitenkaarten en in ondersteuningsplannen.

Het is belangrijk dat steeds meer cliënten en medewerkers enthousiast raken voor “Empowerment” en dit nog meer binnen Pameijer uitdragen.

Daarom denk ik dat , ondanks bezuinigingen, dit een nieuwe studiereis naar New York rechtvaardigt.

Even voorstellen... Ger

2010-01-19T12:37:00.000-08:00

Hallo mag ik me even voorstellen.

Ik ben Ger Kalkman en op dit ogenblik de secretaris van de centrale cliëntenraad .En wat ik in New York hoop te vinden.

Door dat ik als lid van het dagelijks bestuur regelmatig mee ging met presentaties over New York bleef ik steeds met bepaalde vragen zitten zoals hoe krijg je de cliënten zo in beweging dat ze tot zulke dingen in staat zijn en of daar ideeën zijn op te doen om die hier te kunnen gebruiken.

Vooral nu deze reis als onderwerp ook de huisvesting heeft, iets waar mee ik als BW bewoner dagelijks mee heb te maken.

Ook zou ik daar graag willen ontdekken welke activiteiten ze daar ontwikkeld hebben om de cliënten in beweging te krijgen, iets wat hier bij verschillende BW’s haast niet voor te stellen is.

Daar het voor mij echter een totaal nieuw is kan ik op dit moment nog niet zeggen wat of waar ik eigenlijk precies naar op zoek ben, het wordt dus meer een reis van goed opletten en daar in verdiepen wat voor de BW’s en zijn bewoners belangrijk kan zijn.

Ger Kalkman.

Even voorstellen... Jos

2010-01-19T12:34:00.000-08:00

Na mijn studie (alg. economie/EUR, met een periode in Parijs) en een aantal jaren gewerkt te hebben, werd ik depressief. Via verschillende opname’s kwam ik uiteindelijk te wonen bij Pameijer (BW Zuidbuurt). Mijn “Pameijer- carrière “ begon bij de Admax-Post-Service-dienst. Later heb ik met anderen de opzet van het interne telefoonboekje verbeterd en help nu bij de update’s daarvan, werd ik lid van de MRIC-commissie, en door de toenmalige ondersteuner gevraagd voor de cliëntenraad, waar ik nu voorzitter ben. Nu woon ik alweer zo’n 7 jaar zelfstandig en met wat ambulante hulp gaat dat prima. Ik werk nu zo’n 3 a 4 dagen op het Brouwershuys waar ik het goed naar mijn zin heb. Het behartigen van cliëntenbelangen vind ik een belangrijke zaak en om cliënten mondiger te maken. Ook wil ik een voorbeeld zijn voor andere cliënten om op een of andere manier actief bezig te zijn (empowerment). Ik heb een (franse) partner en een dochter.

Even voorstellen... Jan

2010-01-16T03:46:00.000-08:00

Mijn naam is Jan Alblas. Ik ben (alweer) vijf en half jaar directeur bij deze organisatie. Een organisatie die ik goed ken want voor de aanstelling als directeur heb ik vele jaren als manager, in al zijn verschijningsvormen, binnen Pameijer gewerkt.

Voor mij zijn de waarden, de opvattingen van deze organisatie de belangrijkste drijfveren voor mijn werk. Het gaat om goede dienstverlening aan mensen. Wij zijn dan gewend om er aan toe te voegen met een beperking. Waarschijnlijk, en goed bedoeld, om aan te duiden dat er onderscheid is tussen mensen met- en zonder beperking. Wat mij betreft is dat onderscheid er niet.

Dit heb ik de afgelopen jaren ervaren door,onder meer, vele gesprekken te voeren met mensen, wij noemen dit cliënten, in de sociale psychiatrie. Wat mij telkens weer treft is de (veer)kracht, het perspectief wat vele mensen in zich dragen. Ik heb hier diep respect voor en vind dikwijls dat mensen zelf maar ook de (medewerkers van) de organisatie deze kracht onderschatten en te veel onbenut laten.

In de psychiatrie zijn herstel, ervaringsdeskundigheid en Empowerment nog relatief nieuwe begrippen. Ze krijgen echter ook in ons land langzaam maar zeker meer betekenis. Het gesprek, de zoektocht is volop gaande. Er is een sociaal wetenschapper die ervaringsdeskundig is, er zijn talloze mooie cliëntgestuurde initiatieven. Dit proces wat moet leiden tot een betere, gelijkwaardige positie van mensen met een psychiatrische ziekte is in mijn ogen onomkeerbaar. Professionals kunnen veel leren van verhalen van ervaringsdeskundigen. De kwaliteit van de dienstverlening wordt hier alleen maar beter van.

Goed voorbeeld doet goed volgen! Pameijer heeft in zijn bestaan diverse oriëntaties gedaan naar buitenlandse systemen en stelsels. Zo is Amerika voor Pameijer altijd al een bron van inspiratie geweest.

Ik ben onder de indruk (geraakt) van de kracht en betekenis van een aantal organisaties en projecten in New York. Met name de volledig cliëntgevormde- en gestuurde instanties zoals NAMI en Baltic Street spreken tot de verbeelding. In alle activiteiten staat de cliënt centraal. Het zijn organisaties voor en door cliënten. Een voorbeeld: wij hebben persoonlijk ondersteuners. Een nog wat ingewikkelde functie binnen Pameijer. Bedoeld om het klantenpartnerschap mede vorm te geven. Zij staan naast, voor- achter de cliënt. In Baltic Street is er een vergelijkbare functie bridger geheten. Dezelfde uitgangspunten. Het verschil is dat ervaringsdeskundigen hier deze functie invullen en vaak vanuit de psychiatrische ziekenhuizen starten met hun werk.

Een bezoek aan New York is natuurlijk geen doel maar een middel. Ik vind het goed dat dit binnen Pameijer mogelijk is. Het mooie is dat het geen reis wordt voor directie en managers maar dat er cliënten mee gaan en begeleiders. Zij zullen straks kennis gaan maken met collega's in New York. Andere praktijken opsnuiven, verhalen en ervaringen uitwisselen, zich even onderdompelen in de New York praktijken. Ik weet zeker dat iedereen met veel inspiratie weer in het Rotterdamse zal landen. Zelf ga ik vooral op zoek naar de organisatorische kant van de instellingen die wij gaan bezoeken. Hoe handhaven zij zich in een complexe omgeving. Hoe beïnvloeden zij de context waarbinnen zijn opereren?

De uitdaging is om, zonder letterlijk te kopiëren, een aantal van deze ervaringen om te zetten of toe te voegen aan onze werkwijze!

Met vriendelijke groet,

Jan Alblas

Even voorstellen... Freek

2010-01-16T03:40:00.000-08:00

Mijn naam is Freek Heerema. Inmiddels ben ik ruim 20 jaar werkzaam bij Pameijer. Ooit begonnen bij Bijna Alles met het opzetten van werkprojecten en vervolgens in de jaren er na hebben dagbesteding, activering en (arbeids) reintegratie mijn interesse gehad. Een leidend principe voor mij is om steeds weer op zoek te gaan hoe we de dienstverlening beter en slimmer kunnen doen. Nu ben ik ben beleidsadviseur voor de directie.

Ik vind het erg leuk om naar New York te gaan. Ik ben er eerder in de VS geweest waarbij ik psychiatrie en integratie projecten heb bezocht. Het sterke van de Amerikaanse cultuur vind ik het denken in kansen en mogelijkheden van mensen, ongeacht hun achtergrond of eventuele beperking. Dat leidt tot benaderingen die voor ons ook erg interessant zijn. Daarvan hebben we al eerder kunnen profiteren met de ontwikkeling van Supported Employment in een periode dat in Nederland nog nauwelijks gedacht werd aan (betaald) werk voor mensen met een beperking. Dat heeft het denken en werken bij Pameijer een forse impuls gegeven.

Het is goed om te zien dat de regie bij mensen zelf te leggen steeds meer in beeld komt. Daarin hebben we nog veel te doen en het mooie is dat op dit gebied in de New York al heel gebeurd is. Nu zijn de omstandigheden waarin het moet gebeuren daar niet altijd even jofel, maar dat neemt niet weg dat wij er wel veel van kunnen opsteken. Immers ook hier in Nederland zijn naast overtuigingen ook bezuinigingen aanleiding om hier nog meer mee aan de slag te gaan. Het sterke ook hier is het geloof in mogelijkheden van mensen en kracht die ontwikkeld kan worden. Ook hier zie ik weer een parallel met supported employment, het geloof dat mensen met een beperking tot veel meer in staat zijn dan de “normale” burger vaak geneigd is te denken. Het principe van ervaringsdeskundigheid is daar ook een mooi voorbeeld van.

Daarom is het ook heel goed om met een groep te gaan waar ook cliënten aan deelnemen.

Tijdens het bezoek ben ik geïnteresseerd in hoe het er op de verschillende projecten aan toe gaat, om met de verschillende betrokkenen te spreken over hun ervaringen en hoe ze het organiseren. Daarnaast wil ik ook graag meer informatie willen hebben vanuit het perspectief van het bestuur van de stad.

Tot slot gaat het natuurlijk ook om de stad zelf, het bruisende, het multiculturele, maar ook de grote verschillen. Eigenlijk is een week veel te kort.

Groeten,

Freek

Rokus Loopik over Amerika

2010-01-11T04:02:00.000-08:00

In de PSY (tijdschrift over geestelijke gezondheid en verslaving) van januari een interview met Rokus Loopik, sociaal psychiatrisch verpleegkundige, waarin hij o.a. reflecteert op de hulpverlening in Amerika. Uit dit interview een treffende passage:

‘In vergelijking met de VS, waar ik vaak kom, is Nederland heel conservatief. Misschien komt het door het cultuurverschil. Amerikanen geloven nog steeds in de American Dream, dat je alles kan bereiken als je maar echt wilt. Tegelijkertijd is het leven in de VS veel harder, er zijn veel uitvallers. Het positieve gevolg daarvan is dat mensen heel goed zijn in zoeken naar nieuwe mogelijkheden. Daar zeggen ze: “Schizoprhenia? Bad luck, maar wat kan je wél? Hoe kan jij ervoor zorgen dat je je eigen ziektekostenverzekering terugverdient?” Het gaat daar veel meer over eigen verantwoordelijkheid, dat zit in de volksaard opgesloten. Amerikanen denken dat zij juist van ons moeten leren, omdat wij zo’n geweldig sociaal verzekeringsstelsel hebben. Natuurlijk is het heel fijn dat er financiële vangnetten zijn, maar ik vind ook dat je patiënten op die manier verwaarloost. Als je weet dat je tóch een uitkering krijgt, kan ik me voorstellen dat de verleiding groot is om niets te doen. Je zou patiënten juist moeten prikkelen om iets te gaan doen met hun leven, zodat ze hun leven niet laten bepalen door hun ziekte.’

Bron: PSY, jaargang 14, nr. 1. Januari 2010.

Even voorstellen... Angelique

2010-01-08T05:16:00.000-08:00

Hallo allemaal, mijn naam is Angelique, ik ben 49 jaar heb een dochter van 16 die het heel stoer vind dat haar moeder naar New York gaat. Sinds een aantal jaren ben ik een tevreden bewoner van B.W. Herenplaats, een aantal appartementen bij elkaar in het hartje centrum van Rotterdam.

Ik ben erg blij want .. YES, ik mag mee naar New York!

Wat doe ik zoal in het dagelijks leven? Allereerst ben ik lid van het PEP-team en sinds
drie weken aspirant-lid van de cliëntenraad, donderdag a.s. wordt besloten of ik lid mag worden.

Ik ben een aantal jaren geleden begonnen met de cursus "werken met eigen ervaring"
bij het basisberaad. Van het een kwam het ander, ik heb daarna de training
"cliënten trainen hulpverleners" gevolgd. Op het moment ben ik redactielid van het magazine Denkraam, een blad gemaakt voor en door cliënten, wat ik met heel veel plezier doe.

Ook neem ik vanuit Stichting Rehabilitatie'92 deel aan de werkgroep 'herstel en verslaving', dit zijn ervaringsdeskundigen die vanuit de herstelfilosofie onderzoek doen naar behandelmethoden in de verslavingszorg.

Vrij onverwachts kreeg ik te horen dat ik mee mocht op deze reis. Buiten dat het voor mij een avontuur is dat ik naar een stad als New York mag is het voor mij een uitdaging te zien hoe ze daar omgaan met begrippen als Empowerment, cliëntsturing en herstel. Hoe gaan we het met z’n allen voor elkaar krijgen dat ook bijvoorbeeld mijn medebewoners geïnteresseerd raken?

Momenteel is “empowerment’’ voor veel bewoners in beschermde woonvormen nou niet echt iets waar men gelijk enthousiaste ideeën bij heeft of warm voor loopt. Het is dat ik er nogal mee bezig ben, anders had ik ook waarschijnlijk zoiets gehad van; Ja, wat moet ik daar nou mee?

Ik hoop dat we In New York genoeg inspiratie en ideeën op kunnen doen, er hier ook echt iets gebeurd en dat het ook bij deze toch ook heel belangrijke groep cliënten komt.
Op dit moment zie ik Empowerment als een trage wagon, die krachtig en gestaag, langzaam aan vaart toeneemt maar toch ook een flinke zet nodig heeft. Het zou mooi zijn als wij als New York groep hier een steentje aan konden bijdragen. Ik heb er alle vertrouwen dat dat ons gaat lukken met z’n allen.

Maandag heb ik voor het eerst mijn reisgenoten gezien, ik was best een beetje zenuwachtig, ik moet altijd eerst even wennen, maar het viel reuze mee, ik denk dat het een leuke groep mensen bij elkaar is. Voor mijzelf is het ook ook een enorme uitdaging de kans te hebben te leren van mijn groepsgenoten en hierdoor ook weer te leren over mijzelf.

Ik heb het over het algemeen best druk, ben altijd wel bezig met het één of ander. Ik heb een grote belangstelling voor spiritualiteit, het is voor mij belangrijk en het helpt me bij mijn herstel en groei.

In het bijzonder ben ik sinds juli bezig met het Nichirin- Boeddhisme, ik hoop zelfs de vestiging hiervan in New York te kunnen gaan bezoeken maar dat is nog niet zeker.
Ik hou erg van lezen, muziek, zingen schrijven, en sporten en dan in het bijzonder hardlopen, fietsen en zwemmen.

Zo dit is het wel weer even voor nu..ik hoop tot snel.

Even voorstellen... Joke

2010-01-07T06:33:00.000-08:00

Even iets over mijzelf:

Ik ben directeur bij Pameijer. Inmiddels al weer dik 7 jaar en eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo lang bij een organisatie gewerkt. Ik ben erg trots dat ik bij Pameijer mag werken want ik vind het een geweldige organisatie. Ik vind dat wij iets aan waarde toe proberen te voegen aan het leven van mensen met een beperking maar ook aan de samenleving. Ik vind het zelf heel fijn dat het werk dat ik doe zich heel dicht aan beweegt tegen allerlei maatschappelijke vraagstukken. Daarmee kan ik ook veel van mijn eerdere politieke drive kwijt in het werk en dat vind ik van belang. Ik vind het belangrijk betekenisvol werk te doen, iets dat iets toevoegt en zo ervaar ik over het algemeen mijn werk binnen Pameijer.
Over ons bezoek aan NY:

Ik vind het geweldig om mee te kunnen naar NY in februari. Eigenlijk zou ik vorig jaar met een werkbezoek meegaan maar aangezien ik toen in een bestralingstraject zat ivm borstkanker is het toen voorbijgegaan zonder dat ik mee kon. Ik ben in september jl. met mijn collega's wel in NY geweest en ik krijg een enorme kick van de energie die ik ervaar in NY. Ik was er ooit 13 jaar eerder geweest en in september kreeg ik weer het gevoel dat ik zo wel een periode zou willen wonen/werken in die dynamiek aldaar.

Ik vind het een samenleving die een voorbeeld is voor een multiculturele samenleving wat goed is om te zien maar ook vind ik het bijzonder om te zien hoe mensen daar bijvoorbeeld vanuit ervaringsdeskundigheid zich inzetten op tal van terreinen. Ik vind het heel boeiend om met clienten en medewerkers naar NY te gaan en daar met elkaar te ervaren wat wij mee zouden kunnen nemen naar Pameijer. Ik kijk uit naar gesprekken die we zullen hebben daar met elkaar in een breed samengesteld gezelschap.

Af te leggen bezoeken:

Ik weet dat er een mooi programma in de maak is waar ik graag aan wil deelnemen. Zo wil ik nog veel meer weten van Baltic Street en ook zou ik graag meer informatie willen hebben over de opleidingsmogelijkheden die er specifiek zijn ontwikkeld voor empowerment in NY. Ik weet niet meer hoe dat programma heette maar daar wil ik nog wel achteraan om uit te zoeken hoe dat ook weer was.

Nav het bezoek dat wij in september hebben gebracht zou ik heel graag een uitgebreider bezoek willen brengen naar een Rainbow project waar ik in september heel even binnen ben geweest. Een soort van advocacy groep voor homoseksuele mensen met psychiatrische beperkingen die een eigen centrum hebben opgezet in NY. Ik heb daar heel kort even gesproken met de directeur, een enorm leuke vrouw die me uitmodigde om zeker nog eens langs te komen.

Ook zou ik graag Beth Mount willen ontmoeten. Haar naam kreeg ik door van Darcy Elks. Ik ken haar via Perspectief en zij organiseert minimaal eens per jaar een training over Social Role Valorisation. Een enorm inspirerende dame die weet hoe je de kracht voor mensen met een verstandelijke beperking aan kan boren. Beth Mount heeft een organisatie in NY die ondersteuning biedt aan mensen met een verstandelijke beperking. Ik weet dat Erwin Wieringa ook veel contact met haar heeft en haar zelfs uitnodigt om in het voorjaar naar Nederland te komen. Ik ga kijken of het gaat lukken om een afspraak te plannen om een bezoek aldaar af te leggen.

Groet,
Joke Ellenkamp

Even voorstellen... Miriam

2010-01-02T03:51:00.000-08:00

Who am I, ik ben Miriam Hopmans en ik ben de gelukkige die bij Pameijer werkt als adviseur ontwikkeling empowerment. Ik weet nog dat ik tijdens mijn gesprek over mijn toekomst bij Pameijer (bij de reorganisatie zou mijn functie als teamleider vervallen) tegen mijn leidinggevende zei “hoe de functie heet maakt me niet zoveel uit, als ik maar met de inhoud aan de slag kan”. Die inhoud, daarmee doelde ik op het werken aan ontwikkeling van empowerment, werken vanuit cliëntsturing om te komen tot empowerment een bijdrage kunnen hebben aan gelijkwaardigheid en participatie. Dat ik daarna samen met Lenneke Elfers samen het project empowerment vorm mocht geven en dit met steun vanuit de cliëntenraad SP en de organisatie zie ik als een prachtige kans om te werken aan ontwikkeling van empowerment. Er gebeurt op dit moment heel veel in Nederland als het gaat om empowerment en het werken aan herstel en werken met ervaringsdeskundige. Daar ben ik ontzettend blij om, dit is zo’n welkome aanvulling op het gene wat wij binnen Pameijer als visie hebben en waar we voor staan. Op het moment dat de vraag of er opnieuw afreizen naar New York waardevol zou zijn voor Pameijer ben ik eens goed bij mezelf, bij de directie en bij de cliëntraad ten raden gegaan. Het gene wat Jos hieronder schrijft was ook iets wat mij puzzelde. In tijden van minder geld en waar in het land ook de nodige ontwikkeling rondom deze thema’s zijn is het dan nodig om te gaan. Mooi om te zien en te voelen wat er dan gebeurt, je merkt dat het natuurlijk niet noodzakelijk is om te gaan, nee natuurlijk gaan de ontwikkelingen ook wel verder als we niet naar New York gaan. Maar het tempo, de intensiviteit waarmee je kunt ontwikkelen en kunt borgen binnen Pameijer word wel beïnvloed door het maken van dit soort bijzondere reizen.

Bijzonder vind ik ze omdat er elke keer zoveel mooie “dingen”gebeuren. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het zijn in NYC veel met je doet, de stad brengt magie. De sfeer is bijzonder, de enorme gebouwen, de vriendelijkheid van de NY-ers, de hecktiek op straat, de hoeveelheid aan verschillende mensen die gewoon met elkaar leven enz enz. Dat doet iets met je, de stad imponeert je en maakt je bewust van het feit dat je maar een heel klein deeltje op deze aardbol bent. Het met een groep opreis gaan is natuurlijk altijd bijzonder omdat je dan de chemie van de groep krijgt. Maar opreis gaan met collega’s en cliënten van Pameijer dat heb ik nu al twee keer als zeer bijzonder mogen ervaren. Samen op reis gaan met het zelfde doel, gelijkwaardig en 24 uur per dag een week lang doet ook wat met je. Ik heb er steeds veel van geleerd, veel inzichten gekregen. Door zo intensief bezig te zijn met thema’s als empowerment, waar zit je kracht, hoe kun je zelf bewegen en hoe kun je andere uitdagen en enthousiast maken zorgt ervoor dat je hier in deze week volle bak over in gesprek bent met elkaar en met jezelf. Ook de mensen waar ik de vorige reizen mee heb gemaakt heb ik zien groeien en van hen heb ik gehoord dat zij andere inzichten hebben gekregen wat direct invloed heeft op hun manier van werken en in het leven staan. En natuurlijk het bezoeken van de projecten aldaar waar empowerment in alles zo terugkomt geeft absoluut een vette impuls aan je eigen werk en denkproces. De andere manier van werken bied mogelijkheden en ook het zien van bizarre omstandigheden maken een reis als deze een prima investering.

Natuurlijk is niet alles beter, mooier en vernieuwend in New York, nee hoor wij laten keer op keer ook iets van onze kennis en ervaring achter. Dat maakt het ook waardevol, door het jaar heen heb ik zelf ook nog regelmatig contact met onze collega’s in New York. En ook dan kan ik met hen van gedachten wisselen en krijg ik advies of tips. Dit te weten en te zien wat dit voor effect heeft op de werkvloer is bijzonder en speciaal, dat krijg je niet op die manier door een dagje hier in Nederland met elkaar in gesprek te gaan. Het feit dat er vanuit de cliëntenraad SP en vanuit het bestuur en directie ruimte gemaakt wordt en de kans geboden word dat we met een aantal Pameijermensen opnieuw naar New York af kunnen reizen is bijzonder en ook goed voor de ontwikkelingen die er ingezet zijn binnen Pameijer. Jullie begrijpen dat ik na mijn overwegingen volmondig ja heb gezegd op het aangaan van deze werkreis. Want natuurlijk is New York leuk, je kunt er leuke dingen doen maar het is ook vooral hard werken. Het selecteren samen met Jos van de mensen die er mee op reis mogen, wat een klus was dat zeg. Wel super om dit samen met Jos te doen, hierdoor wordt de samenwerking tussen de cliëntenraad en het team empowerment ook steviger. Ook moet vooraf alles goed op orde zijn, met de groep een aantal keer bij elkaar komen zodat iedereen zo goed mogelijk voorbereid mee kan, de adressen allemaal goed te laten weten wat we willen zien en als we dan in NYC zijn dan kan ik achterover leunen, hahaha onee dat niet, nee dan staat er ook weer heel wat werk te wachten. Bezoeken van de projecten, goed opletten, scherp blijven, schrijven van de ervaringen op het weblog, met de groep ervaringen uitwisselen, voorbereiden wat we mee willen nemen aan kennis vanuit NYC enz enz…Jullie gaan het vast wel lezen als het zo ver is. Ik kijk er zeker naar uit, heb ook alle vertrouwen in de groep en hoop dat ook zij alle net als ik elke keer geïnspireerd raken. Oja, ik zou het weer super vinden als jullie ook mee gaan schrijven, laat je idee achter en laat ons weten wat je bezig houdt en natuurlijk kunnen we ook jou vragen hier mee naar toe nemen.

New York City…..here I come J Miriam

Even voorstellen... Monique

2010-01-02T03:14:00.000-08:00

Hallo allemaal!

Ik ben Monique op 't Hof en vlieg 6 februari ook mee naar New York City!! Ik ben heel benieuwd of ik daar nog meer "kracht van empowerment" kan vangen en mee terug nemen naar Nederland. Ik hoop vooral ook op mooie "best practices" verhalen en daar van te leren!

Groetjes, Monique.

Even voorstellen... David

2009-12-21T10:01:00.000-08:00

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar het nummer van R.E.M., “Leaving New York”. Een nummer dat gaat over het lege gevoel te vertrekken uit deze bijzondere stad. Het sluit op dit moment niet aan bij mijn gevoel, want sinds een paar weken ben ik juist bezig met het tegenovergestelde: Ik bereid me voor om naar New York toe te gaan…

Mijn naam is David Vrooman, 28 jaar. Na het afronden van mijn studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening in Breda, werk ik sinds anderhalf jaar bij Pameijer op een BW (beschermde woonomgeving) in Oud-Beijerland. Ik woon in Dordrecht, vanwaar ik elke dag met mijn autootje naar Oud-Beijerland rijd. In mijn vrije tijd luister ik veel muziek, en lees graag over filosofische onderwerpen.

Zowel binnen de woonlocatie waar ik werk als daarbuiten begeleid ik een aantal mensen met psychiatrische problemen in hun dagelijkse bezigheden. Het laat mij zien hoe mensen in hun leven vast kunnen komen te zitten en zelf geen kracht of motivatie meer vinden hier uit te komen.

Tegelijkertijd heb ik ook gezien dat het niet onmogelijk is dit te doorbreken. Cliënt en hulpverlener die daarvoor beide verantwoordelijkheid dragen.

Wanneer ik vertrek uit New York verwacht ik zoals dat nummer in ieder geval niet met een leeg gevoel te vertrekken, maar met leerzame ervaringen en verhalen die ik graag met jullie deel. Vanuit deze site houden we jullie ondertussen op de hoogte!

Groetjes, David.

Even voorstellen... Lisette

2009-12-18T14:12:00.000-08:00

Mijn naam is Lisette Kelder, ik ben 45 jaar en woon in Breda.

Ik ben mijn loopbaan gestart als Z-verpleegkundige en ben jarenlang meewerkend leidinggevende geweest in de verstandelijk gehandicaptenzorg.

De laatste 15 jaar heb ik diverse managamentfuncties gehad, waarvan vanaf bij Pameijer als manager Ingang, divisiemanager Support wonen, manager Kwaliteitsborging en nu als manager Cliëntzaken.

Meegaan naar New York is voor mij vanuit meerdere gezichtspunten belangrijk. Ik hoop daar kennis te maken met andere vormen en manieren van organiseren van dienstverlening. Ook wil ik graag meer kennis vergaren over het zorgstelsel daar. En zeker niet als laatste hoop ik van mijn reisgenoten te leren. Deze ervaringen wil ik mee terug nemen en ze daar waar mogelijk gebruiken/inzetten voor de werkzaamheden hier. Voor mijzelf maar juist ook voor de gehele afdeling

Groetjes Lisette

Even voorstellen... Ruby

2009-12-18T14:04:00.000-08:00

Hallo,

Ik ben Ruby van Mastrigt, ik ben 25 jaar en werk sinds mijn 19e bij Pameijer op DAC Het Nieuwe Spoor. Ik ben 6 jaar terug begonnen als administratieve kracht, maar merkte al snel dat werken met mensen veel beter bij mij paste. Gelukkig heb ik de kans gekregen om de Mbo opleiding SPW te gaan doen en ben ik via wat andere functies inmiddels senior begeleider. Iets wat ik erg leuk vind om te doen.

Nu ben ik in februari 1 van de gelukkigen die namens Pameijer naar New York afreist. Naar deze reis kijk ik heel erg uit. Niet alleen omdat New York op zich al een fantastische stad is om te zijn, maar ook omdat ik erg benieuwd ben naar de mensen die we gaan ontmoeten en de voorzieningen en projecten die we gaan bezoeken. Sommige visies en werkwijzen in Amerika zijn erg innovatief en ik ben dan ook heel benieuwd wat daar allemaal mogelijk is en wat we na die reis in Nederland dan mogelijk kunnen gaan maken.

Zoals op de meeste plekken binnen Pameijer is ook op DAC Het Nieuwe Spoor Empowerment een actueel thema. Het beroep dat er op cliënten gedaan wordt bij het organiseren en uitvoeren van activiteiten, maar ook het medezeggenschap wordt steeds groter. Iets wat in New York op sommige plaatsen al vanzelfsprekend is. Ook binnen dit thema hoop ik veel ideeën en inspiratie op te doen zodat ik bij terugkomst dit nog meer kan uitdragen en overbrengen.

Ruby van Mastrigt

Even voorstellen... Annelies

2009-12-14T13:32:00.000-08:00

Naam: Annelies van der Salm Locatie: BW Zuidbuurt, SP, Vlaardingen Functie: Supportmedewerker A, aandachtfunctionaris voor dagbesteding en vrijwilligers, en ambassadeur 'EMPOWERMENT'.

Ik ben 28 jaar en werk sinds november 2008 voor Pameijer. Ik deed een opleiding aan de academie voor integrale menswetenschappen en wilde deze theoretische kennis gebruiken binnen het werkveld. De reis naar New York sluit daar naar mijn beleving goed op aan.

Over de mail kwam de vraag aan managers om twee namen door te geven, van werknemers van Pameijer, die interesse hebben om deel te nemen aan het werkbezoek aan New York 2010. Die interesse had ik zeker, want reizen en ervaringsgericht bezig zijn is voor mij vanzelfsprekend. Na een oriëntatiegesprek bleek ik een van de gelukkige.

Mensen die in de psychiatrie terecht zijn gekomen, hebben net dat ene zetje nodig om hun kracht te (her) ontdekken. Ze zichzelf de vraag gaan stellen: 'Wat kan ik wel?', in plaats van; 'wat kan ik niet?'. In Amerika wordt er meer gebruik gemaakt van ervaringsdeskundigheid en vrijwilligers en heeft het begrip 'Empowerment' een visueel beeld. Het bezoek aan Manhattan 2010 zal bijdragen aan het krijgen van inzichten over de projecten en werkwijzen die binnen de psychiatrie in de VS worden gehanteerd. Als groep zullen wij informatie meenemen die bruikbaar is en hoop ik dat het positief zal bijdragen aan de hulpverlening in Nederland.

Even voorstellen... Carla

2009-12-14T13:26:00.000-08:00

Hallo. Ik ben Carla Bik, support medewerkster op BW/AWO Genuahof. Ik ben daar nu 8 jaar werkzaam en ik doe mijn werk (meestal) met groot plezier. Ik ben vanaf mijn 15e werkzaam in de zorgsector. Ik heb 20 jaar als ziekenverzorgende gewerkt in de psychogeriatrie in verschillende functies. Ik heb bij het Leger des Heils gewerkt bij de thuis en daklozen op de ziekenafdeling. Daarna bij de Bouman in de methadonverstrekking. Vervolgens bij de Pameijer bij de SP.

Ik ben 48 jaar, moeder van 2 zonen. (27 en 25 jaar oud). Ik heb 2 kleinkinderen. Een kleinzoon van 5 jaar en mijn kleindochter is 3 jaar. Naast hun heb ik een vriend, Marc. Hij is 42 jaar. Hij heeft een zoon van 17 jaar en een dochter van 14 jaar.

Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen waarom ik het geweldig vind om mee te kunnen gaan naar New York. Het is zo bijzonder dat je zo'n kans krijgt. Natuurlijk besef ik heel goed dat het uitgangspunt is dat we er van leren en dat hetgeen we horen en zien, in ons werk gaan meenemen en toepassen. Toen het begrip empowerment werd geïntroduceerd binnen ons team, sprak dit mij aan. Wel vroeg ik me tegelijk af hoe dit onze cliënten maar ook wij als team, zo kan bereiken wil men hiermee aan de slag gaan. Ik merkte aan mezelf dat ik hierdoor zelf niet tot actie over ging. De blokkade leek/lijkt te hoog. Toch raak ik keer op keer geprikkeld door de cliënten die hier zo goed gebruik van maken. Die zo goed en eerlijk naar zichzelf kunnen kijken. Weten wat ze nodig hebben, weten waar hun grenzen liggen en weten wanneer zij om hulp moeten vragen en er voor open staan een ander te helpen.

Hun enthousiasme maakt mij enthousiast. Zij maken mij nieuwsgierig naar dat, wat niet in een opleiding geleerd kan worden. Ik hoop dan ook te leren in New York om anders te denken en anders te kijken. Daar waar ik denk dat iets niet mogelijk is, het tegenovergestelde te zien. Ook hoop ik zo geraakt te worden dat ik mijn collega's kan enthousiasmeren om mee te doen. Want ik ben van mening dat wij als team heel goed kunnen samenwerken met onze cliënten zolang wij ook in ons zelf geloven.
Ik sta in ieder geval open voor bijna alles. Behalve één ding. Dit wil ik zeggen tegen mijn collega's die meegaan naar New York. Ik ga echt niet daar mezelf presenteren in het Engels. Tenzij jullie willen lachen..................... ;)

Carla Bik

Even voorstellen... Ricardo

2009-12-14T13:20:00.000-08:00

Beste lezers van deze blog ,cliënten en werknemers van Pameijer betrokkenen. Mij is medegedeeld dat ik mee mag naar de inspireerde stad New York. Ik zal me even voorstellen ik ben Ricardo Mekken bewoner van de beschermde woonvorm van de Pameijer in Hellevoetsluis. Ik ben een tijd dakloos en verslaafd geweest. Ik voelde me goed en veilig daar aan de repel in Hellevoetsluis, en ben door Marieke de toenmalige afdelingshoofd geadviseerd , om wat met me ervaringen te gaan doen en adviseerde een advertentie als doelgroepambassadeur in Rotterdam. Dat ben ik na een selectie procedure van een half jaar dan ook geworden ,ik heb een certificaat van de wethouder Jantine Kriens gekregen. Dat werk doe ik inmiddels al bijna 3 jaar.

Ook ben ik toen actief geworden voor het toenmalige basisberaad voor Zuid-Hollandse eilanden. Ik zit dus soms in een rare positie omdat ik cliënt ben en ook werkzaam in de welzijnszorg. Ook doe ik al een aantal jaar mee met de bewonerscommissie. En van daaruit hebben ze gevraagd of ik in de cliëntenraad wou deelnemen. Dat heb ik ook gedaan en daar kwam al snel empowerment tevoorschijn en het New York verhaal ik maak nu ook de Raad en Daad voor de cliëntenraad nu Erwin een opleiding doet . Ik heb twee jaar met medebewoners gewoond en woon nu al twee jaar individueel beschermd. We hebben in Hellevoetsluis ook een bijna cliënt gestuurd inloophuis waar ik dinsdags avond een groepje heb en in dat inloophuis is veel gezelligheid en ook belangrijk dat we een plek hebben om samen te komen. Ik heb ook allerlei hobby’s ik ben zeiler en heb ook een boot (Kaatje).

Ik hou van films en documentaires Ik speel wel eens games op het internet en hou van muziek. Ik woon met mijn kat Obama een kater ,In wat eigenlijk een bejaardenwoning is. Mijn buren zijn dus ook al iets ouder. Met die buren heb ik goed contact als ik in de zomer weg ga met me boot past de buurvrouw op Obama. Ik drink er ook wel eens een bakje koffie en woon er plezierig. Ik heb ook nog een ouwe brommer voor de deur staan en Ik ben Pameijer echt wel dankbaar voor vrijheid en ondersteuning die ik krijg en vooral de ruimte en vrijheid om te ontwikkelen het Empoweren zogezegd. Ook heb ik veel steun van vrienden en familie dat helpt ook. Ik ben dan ook zeer vereert dat ik mee mag naar New York en hoop een goede bijdracht te kunnen doen in het herstel en empoweren van mensen en dat ook uit te dragen. Ik heb vernomen dat ondanks de slechte berichten over de zorg in Amerika er ook goede geluiden zijn. Dat cliënten elkaar veel meer helpen en dat ze veel meer zelf moeten doen en dat ook uitstekend kunnen .ik heb dan ook veel goeds gelezen over Fountain House. En ik denk dat ik er wel inspiratie op zou kunnen doen. Dit zal de eerste keer zijn dat ik een vliegtuig instap,dus dat is al een ervaring op zich. Ik hou Jullie dan ook graag op de hoogte over de reis en de avonturen die we gaan beleven ,via deze blog.

Groetjes Ricardo